๗. คยากัสสปเถรคาถา เล่ม ๒๖

ปาโต มชฺฌนฺติกํ (๑) สายํ ติกฺขตฺตุํ ทิวสสฺสหํ

โอตรึ อุทกํ โสหํ คยาย คยผคฺคุยา.

เรานั้นได้ลงน้ำ(ลอยบาป)ในแม่น้ำคยา

ในวันเพ็ญเดือน ๔ วันหนึ่ง ๓ เวลา

คือ เวลาเช้า เวลาเที่ยง เวลาเย็น

โดยเข้าใจเอาว่า

ยํ มยา ปกตํ ปาปํ ปุพฺเพ อญฺญาสุ ชาติสุ

ตนฺทานีธ ปวาเหมิ เอวํทิฏฺฐิ ปุเร อหุ. (๑)

เราได้เสวยบาปกรรมที่เราทำไว้ในชาติอื่น ๆ แต่ปางก่อน

บัดนี้ เราจะลอยบาปนั้นเสียตรงนี้

เราได้มีความเห็นอย่างนี้มาแต่เดิม

สุตฺวา สุภาสิตํ วาจํ ธมฺมตฺถสหิตํ ปทํ

ตถํ ยาถาวกํ อตฺถํ โยนิโส ปจฺจเวกฺขิสํ.

เรานั้นครั้นฟังพระวาจาสุภาษิต

อันเป็นบทที่ประกอบด้วยเหตุผลแล้ว

ก็ได้พิจารณาเห็นเนื้อความตามความเป็นจริง

ได้อย่างถ่องแท้ โดยแยบคาย

นินฺหาตสพฺพปาโปมฺหิ นิมฺมโล ปยโต สุจิ

สุทฺโธ พุทฺธสฺส (๑) ทายาโท ปุตฺโต พุทฺธสฺส โอรโส.

ล้างบาปได้หมดแล้ว เป็นผู้ไม่มีมลทิน

หมดจดสะอาด บริสุทธิ์

เป็นทายาทของพระพุทธเจ้า

เป็นบุตรพุทธโอรส

โอคยฺหฏฺฐงฺคิกํ โสตํ สพฺพํ ปาปํ ปวาหยึ

ติสฺโส วิชฺชา อชฺฌคมึ กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

คยากสฺสโป เถโร.

เราก้าวลงสู่กระแสน้ำคือมรรคอันมีองค์ ๘

ลอยบาปได้หมดแล้ว จึงบรรลุวิชชา ๓

ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว