๗. คยากัสสปเถรคาถา เล่ม ๒๖

๗ ปาโต มชฺฌนฺติกํ สายํ ติกฺขตฺตุํ ทิวสสฺสหํ

โอตรึ อุทกํ โสหํ ๒ คยาย คยผคฺคุยา ฯ

ยํ มยา ปกตํ ปาปํ ปุพฺเพ อญฺญาสุ ชาติสุ

ตนฺทานีธ ปวาเหมิ เอวํทิฏฺฐิ ปุเร อหุ ๑ ฯ

สุตฺวา สุภาสิตํ วาจํ ธมฺมตฺถสหิตํ ปทํ

ตถํ ยาถาวตํ ๒ อตฺถํ โยนิโส ปจฺจเวกฺขิสํ ฯ

นินฺหาตสพฺพปาโปมฺหิ นิมฺมโล ปยโต สุจิ

สุทฺโธ พุทฺธสฺส ๓ ทายาโท ปุตฺโต พุทฺธสฺส โอรโส ฯ

โอคยฺหฏฺฐงฺคิกํ โสตํ สพฺพํ ปาปํ ปวาหยึ

ติสฺโส วิชฺชา อชฺฌคมึ กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

คยากสฺสโป เถโร ฯ

๑ ม. ยุ. วิทาลิตา ฯ ๒ ยุ. โสตํ ฯ

เราลงไปลอยบาปในแม่น้ำคยา ที่ท่าคยาผัคคุ วันละ ๓ ครั้ง คือ เวลาเช้าเวลาเที่ยง เวลาเย็น เพราะคิดเห็นว่า บาปใดที่เราทำไว้ในชาติก่อนบัดนี้ เราจะลอยบาปนั้นในที่นี้ ความเห็นอย่างนี้ ได้มีแก่เราในกาลก่อนบัดนี้ เราได้ฟังวาจาอันเป็นสุภาษิต เป็นบทอันประกอบด้วยเหตุผลแล้วพิจารณาเห็นเนื้อความได้ถ่องแท้ตามความเป็นจริง โดยอุบายอันชอบ จึงได้ล้างบาปทั้งปวง เป็นผู้ไม่มีมลทิน หมดจด สะอาด เป็นทายาทผู้บริสุทธิ์ของพระพุทธเจ้า เป็นบุตรผู้เกิดแต่พระอุทรของพระพุทธเจ้า เราได้หยั่งลงสู่กระแสน้ำ คือ มรรคอันมีองค์ ๘ ลอยบาปทั้งปวง แล้วเราได้บรรลุวิชชา ๓ และได้ทำกิจพระพุทธศาสนาเสร็จแล้ว.