arnon.world

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๓

๒. ภัททชิเถรคาถา เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๗๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในวรรคที่ ๓มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

๒. ภัททชิเถรคาถา

สุภาษิตชมปราสาททอง

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๓ ภัททชิเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

บาลี (สยามรัฐ)

๒ ปนาโท นาม โส ราชา ยสฺส ยูโป สุวณฺณิโย ๒

ติริยํ โสฬสุพฺเพโธ ๓ อุจฺจมาหุ ๔ สหสฺสธา ฯ

สหสฺสกณฺโฑ สตเคณฺฑุ ๕ ธชาลุ หริตามโย

อนจฺจุํ ตตฺถ คนฺธพฺพา ฉสหสฺสานิ สตฺตธาติ ฯ

ภทฺทชิ เถโร ฯ

ฉบับหลวง

พระเจ้าปนาทะมีปราสาททอง กว้างโยชน์กึ่ง สูง ๒๕ โยชน์ มีชั้นพันชั้นร้อยพื้น สล้างสลอนไปด้วยธง แวดล้อมไปด้วยแก้วมณีมีสีเขียวเหลืองในปราสาทนั้น มีคนธรรพ์ประมาณ ๖ พัน แบ่งเป็น ๗ พวก พากัน

ฟ้อนรำอยู่.

จบ ๒. ภัททชิเถรคาถา