๖. จูฬกเถรคาถา เล่ม ๒๖

นทนฺติ โมรา สุสิขา สุเปขุณา

สุนีลคีวา สุมุขา สุคชฺชิโน

สุสทฺทลา จาปิ มหามหี อยํ

สุพฺยาปิตมฺพุ สุวลาหกํ นภํ.

นกยูงทั้งหลาย มีหงอนงาม ขนหางงาม

สร้อยคอเขียวงาม จะงอยปากงาม

มีเสียงไพเราะ ส่งเสียงร้องอยู่

อนึ่ง แม้แผ่นดินใหญ่นี้มีหญ้าเขียวชะอุ่ม

มีน้ำชุ่มชื่น ท้องฟ้าก็มีเมฆสวยงาม

สุกลฺลรูโป สุมนสฺส ฌายิตํ (๑)

สุนิกฺกโม สาธุ สุพุทฺธสาสเน

สุสุกฺกสุกฺกํ นิปุณํ สุทุทฺทสํ

ผุสาหิ ตํ อุตฺตมมจฺจุตํ ปทนฺติ.

จูฬโก เถโร.

ท่านมีสภาวะที่ควรแก่การงาน

จงเพ่งฌานที่พระโยคาวจรผู้มีใจดีเพ่งแล้ว

จงเป็นผู้มีความพยายามไม่หยุดยั้ง

ในพระศาสนาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยดี

จงบรรลุนิพพานอันเป็นธรรมสูงสุด

ขาวสะอาด ผุดผ่อง ละเอียด

เห็นได้แสนยากเป็นสภาพที่แน่นอนนั้นเถิด