๒. สิวกเถรคาถา เล่ม ๒๖

อนิจฺจานิ คหกานิ ตตฺถ ตตฺถ ปุนปฺปุนํ

คหการํ คเวสนฺโต ทุกฺขา ชาติ ปุนปฺปุนํ.

เรือนคืออัตภาพที่เกิดในภพนั้น ๆ บ่อย ๆ

เป็นของไม่เที่ยง

เรามัวแสวงหานายช่างคือตัณหาผู้สร้างเรือน

จึงได้ท่องเที่ยวไปสิ้นกาลมีประมาณเท่านี้

การเกิดบ่อย ๆ เป็นทุกข์

คหการก ทิฏฺโฐสิ ปุน เคหํ น กาหสิ

สพฺพา เต ผาสุกา ภคฺคา ธุณิรา (๑) จ ปทาลิตา (๒)

วิปริยาทีกตํ จิตฺตํ อิเธว วิธมิสฺสตีติ.

สิวโก เถโร.

แน่ะนายช่างผู้สร้างเรือน

บัดนี้ เราพบท่านแล้ว

ท่านจะสร้างเรือนอีกไม่ได้

กลอนเรือนคือกิเลสของท่าน เราหักสิ้นแล้ว

และช่อฟ้าคืออวิชชาแห่งเรือนที่ท่านสร้าง เราก็ทำลายแล้ว

จิตของเรา เราทำให้สิ้นสุด จะดับในภพนี้เอง