พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๔
๕. สัมพหุลกัจจานเถรคาถา เล่ม ๒๖
Text layerBuddha’s wordsItems ๒๙๒ (Royal Thai)5/10 in วรรคที่ ๔4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๔ สัมพหุลกัจจานเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 51 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 26, pp. 398–398
๕. สัมพุลกัจจานเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับผู้รักสงบ
นัยว่า ท่านพระสัมพุลกัจจานเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า
{๒๙๒}[๑๘๙] ฝนก็ตก ฟ้าก็ร้องครืน ๆ เราอยู่ในถํ้าอันน่ากลัวแต่ผู้เดียว เมื่อเราอยู่ในถํ้าอันน่ากลัวผู้เดียว ความกลัว ความสะดุ้ง หวาดเสียว หรือความขนลุกขนพองมิได้มีเลย[๑๙๐] การที่เราอยู่ในถํ้าอันน่ากลัวแต่ผู้เดียว ไม่มีความกลัว ความสะดุ้งหวาดเสียวหรือความขนลุกขนพอง นี้เป็นธรรมดาของเรา
๖. ขิตกเถรคาถา
สุภาษิตแสดงผลการอบรมจิต
นัยว่า ท่านพระขิตกเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๒ คาถาอย่างนี้ว่า
{๒๙๓}[๑๙๑] จิตของใครตั้งมั่นไม่หวั่นไหวดังภูเขา ไม่กำหนัดแล้ว ในอารมณ์เป็นที่ตั้งแห่งความกำหนัด ไม่ขัดเคืองแล้ว ในอารมณ์เป็นที่ตั้งแห่งความขัดเคือง ผู้ใดอบรมจิตได้อย่างนี้ ทุกข์แต่ที่ไหนจักมาถึงผู้นั้นได้[๑๙๒] จิตของเราตั้งมั่นไม่หวั่นไหวดังภูเขา ไม่กำหนัดแล้ว ในอารมณ์เป็นที่ตั้งแห่งความกำหนัด ไม่ขัดเคืองแล้ว ในอารมณ์เป็นที่ตั้งแห่งความขัดเคือง เราอบรมจิต ได้อย่างนี้แล้ว ทุกข์จากที่ไหนจักมาถึงเราได้
End of ๕. สัมพหุลกัจจานเถรคาถา