๑๕. หาริตเถรคาถา เล่ม ๒๖

โย ปุพฺเพ กรณียานิ ปจฺฉา โส กาตุมิจฺฉติ

สุขา โส ธํสเต ฐานา ปจฺฉา จ มนุตปฺปติ.

ผู้ต้องการจะทำกิจที่ควรทำก่อนในภายหลัง

ย่อมพลาดจากฐานะที่นำความสุขมาให้

และย่อมเดือดร้อนในภายหลัง

ยญฺหิ กยิรา ตญฺหิ วเท ยํ น กยิรา น ตํ วเท

อกโรนฺตํ ภาสมานํ ปริชานนฺติ ปณฺฑิตา.

บุคคลพึงพูดถึงสิ่งที่ตนทำได้

ไม่พึงพูดถึงสิ่งที่ตนทำไม่ได้

บัณฑิตย่อมรู้จักบุคคลผู้ไม่ทำ ดีแต่พูด

สุสุขํ วต นิพฺพานํ สมฺมาสมฺพุทฺธเทสิตํ

อโสกํ วิรชํ เขมํ ยตฺถ ทุกฺขํ นิรุชฺฌตีติ

หาริโต เถโร.

นิพพานที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงแล้ว

เป็นสุขดีหนอ ไม่มีความโศก ปราศจากกิเลสดุจธุลี

เกษม เป็นที่ดับทุกข์ได้