๒. เตกิจฉกานิเถรคาถา เล่ม ๒๖

แห่งสังโยชน์ทั้งปวงเราก็ได้บรรลุแล้ว

๒. เตกิจฉกานิเถรคาถา

สุภาษิตโต้มาร

(มารแสร้งเยาะเย้ยว่า)

{๓๔๘}[๓๘๑] ข้าวเปลือก ข้าวสาลีถูกขนจากลานไปเก็บไว้ในยุ้งแล้ว เราจะไม่ได้แม้เพียงก้อนข้าวสักก้อน เราจักทำอย่างดี

(ท่านพระเตกิจฉานิเถระเตือนตนว่า)

[๓๘๒] ท่านจงมีจิตผ่องใสระลึกถึงพระพุทธเจ้าผู้มีพระคุณอันหาประมาณมิได้เนือง ๆ ก็จักเป็นผู้มีสรีระอันปีติถูกต้อง มีจิตเบิกบานแล้ว เนืองๆ[๓๘๓] ท่านจงมีจิตผ่องใสระลึกถึงพระธรรมผู้มีพระคุณอันหาประมาณมิได้เนือง ๆ ก็จักเป็นผู้มีสรีระอันปีติถูกต้อง มีจิตเบิกบานแล้วเนือง ๆ[๓๘๔] ท่านจงมีจิตผ่องใสระลึกถึงพระสงฆ์ผู้มีพระคุณอันหาประมาณมิได้เนือง ๆ ก็จักเป็นผู้มีสรีระอันปีติถูกต้อง มีจิตเบิกบานแล้วเนือง ๆ

(มารกล่าวว่า)

[๓๘๔] ท่านอยู่ในที่โล่ง ราตรีฤดูหิมะตกนี้ก็หนาวเย็น ท่านอย่าถูกความหนาวเย็นเบียดเบียนให้ลำบากเลย นิมนต์ท่าน

เข้าไปยังที่อยู่ที่มีประตูหน้าต่างมิดชิดเถิด

(ท่านพระเตกิจฉานิเถระกล่าวว่า)

[๓๘๖] เราจักเข้าสัมผัสอัปปมัญญา ๔ และจักมีความสุขอยู่ด้วย อัปปมัญญาเหล่านั้น เราก็จักไม่หวั่นไหว ไม่ลำบากด้วย ความหนาว

๓. มหานาคเถรคาถา

สุภาษิตชี้โทษผู้ไม่มีความเคารพ

นัยว่า ท่านพระมหานาคเถระได้ภาษิตคาถาไว้ ๖ คาถาอย่างนี้ว่า

{๓๔๙}[๓๘๗] ผู้ใดไม่มีความเคารพในเพื่อนร่วมพรหมจรรย์ทั้งหลาย ผู้นั้นย่อมเสื่อมจากพระสัทธรรมเหมือนปลาในหนองน้อย ฉะนั้น[๓๘๘] ผู้ใดไม่มีความเคารพในเพื่อนร่วมพรหมจรรย์ทั้งหลาย ผู้นั้นย่อมไม่งอกงามในพระสัทธรรมเหมือนพืชเน่าในไร่นา ฉะนั้น[๓๘๙] ผู้ใดไม่มีความเคารพในเพื่อนร่วมพรหมจรรย์ทั้งหลาย ผู้