๑๑. นหาตกมุนีเถรคาถา เล่ม ๒๖

วาตโรคาภินีโต ตฺวํ วิหรํ กานเน วเน

ปวิฏฺฐโคจเร (๑) ลูเข กถํ ภิกฺขุ กริสฺสสิ.

เธอเมื่ออยู่ในป่าใหญ่ เป็นสถานที่ลำบากหาปัจจัยได้ยาก

ถูกโรคลมรบกวน จักทำอย่างไรละ ภิกษุ

พระนหาตกมุนีเถระ(ได้กราบทูลว่า)

ปีติสุเขน วิปุเลน ผริตฺวาน สมุสฺสยํ

ลูขมฺปิ อภิสมฺโภนฺโต วิหริสฺสามิ กานเน.

ข้าพระองค์จะแผ่ปีติสุขอันไพบูลย์ไปทั่วร่างกาย

ครอบงำแม้ปัจจัยที่เศร้าหมอง อยู่ในป่าใหญ่

ภาเวนฺโต สตฺต โพชฺฌงฺเค อินฺทฺริยานิ พลานิ จ

ฌานสุขุมสมฺปนฺโน (๑) วิหริสฺสํ อนาสโว.

จะเจริญสติปัฏฐาน ๔ อินทรีย์ ๕ พละ ๕

และโพชฌงค์ ๗ อยู่ในป่าใหญ่

วิปฺปมุตฺตํ กิเลเสหิ สุทฺธจิตฺตํ อนาวิลํ

อภิณฺหํ ปจฺจเวกฺขนฺโต วิหริสฺสํ อนาสโว

พิจารณาเนือง ๆ ถึงจิตที่บริสุทธิ์

ซึ่งหลุดพ้นจากกิเลส ไม่ขุ่นมัว จะไม่มีอาสวะอยู่

อชฺฌตฺตญฺจ พหิทฺธา จ เย เม วิชฺฌึสุ (๑) อาสวา

สพฺเพ อเสสา อุจฺฉินฺนา น จ อุปฺปชฺชเร ปุน.

อาสวะทั้งหมดของข้าพระองค์ที่มีอยู่ทั้งภายในและภายนอก

ข้าพระองค์ถอนขึ้นได้ไม่เหลือเลย และจะไม่เกิดขึ้นอีก

ปญฺจกฺขนฺธา ปริญฺญาตา ติฏฺฐนฺติ ฉินฺนมูลกา

ทุกฺขกฺขโย อนุปฺปตฺโต นตฺถิทานิ ปุนพฺภโวติ.

นฺหาตกมุนิ เถโร.

ขันธ์ ๕ ข้าพระองค์กำหนดรู้แล้ว

ขันธ์เหล่านั้นดำรงอยู่อย่างถูกตัดรากถอนโคนแล้ว

ข้าพระองค์ได้บรรลุความสิ้นทุกข์แล้ว บัดนี้ ไม่มีการเกิดอีก