๖. เสนกเถรคาถา เล่ม ๒๖

๖ สฺวาคตํ วต เม อาสิ คยายํ คยผคฺคุยา

ยํ อทฺทสาสึ สมฺพุทฺธํ เทเสนฺตํ ธมฺมมุตฺตมํ

มหปฺปภํ คณาจริยํ อคฺคปฺปตฺตํ วินายกํ

สเทวกสฺส โลกสฺส ชินํ อตุลทสฺสนํ

มหานาคํ มหาวีรํ มหาชุติมนาสวํ

สพฺพาสวปริกฺขีณํ สตฺถารมกุโตภยํ ฯ

จิรสงฺกิลิฏฺฐํ วต มํ ทิฏฺฐิสนฺทานสนฺธิตํ ๑

วิโมจยิ โส ภควา สพฺพคนฺเถหิ เสนกนฺติ ฯ

เสนโก เถโร ฯ

การที่เราได้มา ณ ที่ใกล้ท่าคยาในเดือนผัคคุณมาสนี้ เป็นการมาดีแล้วหนอ เพราะได้เห็นพระผู้มีพระภาค ผู้ตรัสรู้ชอบด้วยพระองค์เองผู้แสดงธรรมอันสูงสุด มีพระรัศมีมาก เป็นพระคณาจารย์ ถึงความเป็นผู้เลิศ เป็นนายกวิเศษของมนุษยโลก พร้อมทั้งเทวโลก ผู้ชนะมารผู้มีการเห็นหาสิ่งจะเปรียบมิได้ มีอานุภาพมาก เป็นมหาวีรบุรุษผู้รุ่งเรืองใหญ่ ไม่มีอาสวะ สิ้นอาสวะทั้งปวง เป็นศาสดาของเทวดาและมนุษย์ไม่มีภัยแต่ที่ไหน พระผู้มีพระภาคพระองค์นั้น ทรงปลดเปลื้องเราผู้มีนามว่าเสนกะ ผู้เศร้าหมองมาแล้วนาน มีสันดานประกอบด้วยมิจฉา

ทิฏฐิ จากกิเลสเครื่องร้อยรัดทั้งปวง.