๒. โกณฑัญญพุทธวงศ์ เล่ม ๓๓

สมัยต่อจากพระพุทธเจ้าพระนามว่าทีปังกร

ได้มีพระพุทธเจ้าพระนามว่าโกณฑัญญะ

ผู้ทรงเป็นผู้นำ ทรงมีพระเดชหาที่สุดมิได้

มีพระยศประมาณมิได้ มีพระคุณประมาณมิได้

และยากที่จะกระทบกระทั่งได้

พระองค์ทรงเปรียบดังแผ่นดินโดยขันติธรรม

เปรียบดังสาครโดยศีล

เปรียบดังภูเขาสิเนรุโดยสมาธิ

เปรียบดังท้องฟ้าโดยปัญญา

ทรงประกาศธรรมที่ควรประกาศคืออินทรีย์ พละ โพชฌงค์ มรรค

อริยสัจ ในกาลทุกเมื่อ เพื่อประโยชน์เกื้อกูลแก่สรรพสัตว์

เมื่อพระพุทธเจ้าพระนามว่าโกณฑัญญะ

ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก ทรงประกาศพระธรรมจักร

เทวดาและมนุษย์ประมาณ ๑๐๐,๐๐๐ โกฏิ ได้บรรลุธรรมครั้งที่ ๑

จากนั้น เมื่อทรงแสดงพระธรรมในสมาคมของเทวดาและมนุษย์

เทวดาและมนุษย์ประมาณ ๙๐,๐๐๐ โกฏิ

ได้บรรลุธรรมครั้งที่ ๒

ในคราวที่พระองค์เมื่อทรงแสดงธรรมย่ำยีพวกเดียรถีย์

เทวดาและมนุษย์ประมาณ ๘๐,๐๐๐ โกฏิได้บรรลุธรรมครั้งที่ ๓

พระพุทธเจ้าพระนามว่าโกณฑัญญะ

ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

ได้มีการประชุมพระสาวกผู้เป็นขีณาสพ

ผู้ปราศจากมลทิน มีจิตสงบระงับ ผู้คงที่ ๓ ครั้ง

พระขีณาสพจำนวน ๑๐๐,๐๐๐ โกฏิ มาประชุมกัน ครั้งที่ ๑

พระขีณาสพจำนวน ๑,๐๐๐ โกฏิ มาประชุมกัน ครั้งที่ ๒

พระขีณาสพจำนวน ๙๐ โกฏิ มาประชุมกัน ครั้งที่ ๓

ครั้งนั้น เราเป็นพระมหากษัตริย์มีนามว่าวิชิตาวี

แผ่ความเป็นใหญ่ไปโดยมีมหาสมุทรสาครเป็นขอบเขต

เราได้อังคาสภิกษุประมาณ ๑๐,๐๐๐ โกฏิ

ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ ผู้ปราศจากมลทิน

พร้อมด้วยพระผู้ทรงเป็นที่พึ่งอันเลิศของสัตว์โลก

ให้อิ่มหนำด้วยอาหารอันประณีต

แม้พระพุทธเจ้าพระนามว่าโกณฑัญญะพระองค์นั้น

ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก ก็ทรงพยากรณ์เราว่า

ในกัปอันนับประมาณมิได้นับจากกัปนี้ไป

เขาจักเป็นพุทธเจ้าในโลก

พระตถาคตได้เสด็จออกจากกรุงกบิลพัสดุ์ที่น่ารื่นรมย์

พระตถาคตทรงเริ่มตั้งความเพียร

บำเพ็ญทุกรกิริยา จักประทับนั่งที่โคนต้นอชปาลนิโครธ

ทรงรับข้าวปายาสในที่นั้น แล้วเสด็จไปยังแม่น้ำเนรัญชรา

พระชินเจ้าพระองค์นั้นจักเสวยข้าวปายาส

ที่ริมฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา แล้วเสด็จไปที่โคนต้นโพธิ์

ตามหนทางอันประเสริฐที่ตกแต่งไว้แล้ว

จากนั้น พระองค์ผู้มีพระยศยิ่งใหญ่

จักทำประทักษิณโพธิมัณฑ์อันยอดเยี่ยมแล้ว

ตรัสรู้ที่โคนต้นอัสสัตถพฤกษ์

พระมารดาผู้ให้กำเนิดพระชินเจ้าพระองค์นี้

จักมีพระนามว่ามายา พระบิดาจักมีพระนามว่าสุทโธทนะ

พระชินเจ้าพระองค์นี้จักมีพระนามว่าโคดม

พระโกลิตเถระและพระอุปติสสเถระ

ผู้ไม่มีอาสวะ สิ้นราคะ มีจิตสงบ

ตั้งมั่นดี จักเป็นพระอัครสาวก

พระเถระนามว่าอานนท์ จักเป็นพระอุปัฏฐาก

บำรุงพระชินเจ้าพระองค์นี้

พระเขมาเถรีและพระอุบลวรรณาเถรี

ผู้ไม่มีอาสวะ สิ้นราคะ มีจิตสงบ

ตั้งมั่นดี จักเป็นพระอัครสาวิกา

ต้นไม้เป็นที่ตรัสรู้ของพระผู้มีพระภาคพระองค์นั้น

ชาวโลกเรียกว่า ต้นอัสสัตถพฤกษ์

จิตตคหบดีอุบาสกและหัตถกคหบดีอุบาสก

ชาวเมืองอาฬวี จักเป็นอัครอุปัฏฐาก

นันทมารดาอุบาสิกาและอุตตราอุบาสิกา

จักเป็นอัครอุปัฏฐายิกา

พระโคดมผู้มียศพระองค์นั้น จักมีพระชนมายุประมาณ ๑๐๐ ปี

เทวดาและมนุษย์ได้ฟังพระดำรัสนี้

ของพระพุทธเจ้าผู้ไม่มีใครเสมอเหมือน

ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่แล้ว

ต่างก็มีความชื่นชมกล่าวว่า

‘ท่านผู้นี้เป็นหน่อพุทธางกูร’

สัตว์ทั้งหลายในหมื่นจักรวาลพร้อมทั้งเทวดา

ต่างก็เปล่งเสียงโห่ร้องปรบมือ ร่าเริง

ประนมมือนมัสการว่า

‘ถ้าเราทั้งหลายจักพลาดศาสนาของพระโลกนาถพระองค์นี้

เราทั้งหลายก็จักพร้อมหน้าหน่อพุทธางกูรนี้ในอนาคตกาล

มนุษย์ทั้งหลายเมื่อจะข้ามแม่น้ำ พลาดท่าเฉพาะหน้าแล้ว

ก็ยึดเอาท่าถัดไปจึงข้ามแม่น้ำใหญ่ไป ฉันใด

เราทั้งหมดก็ฉันนั้นเหมือนกัน

ถ้าพลาดพระชินเจ้าพระองค์นี้

ก็จักพร้อมหน้าหน่อพุทธางกูรนี้ในอนาคตกาล’

เราได้ฟังพระดำรัสของพระพุทธเจ้าพระองค์นั้นแล้ว

ก็ทำจิตให้เลื่อมใสอย่างยิ่ง เราเมื่อจะทำประโยชน์นั้นให้สำเร็จ

จึงได้ถวายราชสมบัติอันใหญ่หลวงแก่พระชินเจ้า

ครั้นแล้วก็ออกบวชในสำนักของพระองค์

เราได้เล่าเรียนพระสูตรและพระวินัย

อันเป็นนวังคสัตถุศาสน์ทั้งปวง

แล้วช่วยประกาศศาสนาของพระชินเจ้าให้รุ่งเรือง

เราเป็นผู้ไม่ประมาทอยู่ในคำสั่งสอนนั้นทั้งในเวลานั่ง

ยืนและเดิน ถึงความสำเร็จอภิญญาแล้ว ได้ไปเกิดยังพรหมโลก

กรุงชื่อว่ารัมมวดี กษัตริย์พระนามว่าสุนันทะเป็นพระชนก

พระเทวีพระนามว่าสุชาดา เป็นพระชนนี

ของพระพุทธเจ้าพระนามว่าโกณฑัญญะ

ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

พระองค์ทรงครองฆราวาสอยู่ ๑๐,๐๐๐ ปี

มีปราสาทที่อุดมอยู่ ๓ หลัง

คือสุจิปราสาท สุรุจิปราสาท และสุภปราสาท

มีนางสนมกำนัล ๓๐๐,๐๐๐ นาง

ล้วนประดับประดาสวยงาม

พระมเหสีพระนามว่ารุจิเทวี

พระราชโอรสพระนามว่าวิชิตเสนะ

พระชินเจ้าทรงเห็นนิมิต ๔ ประการ

จึงทรงราชพาหนะคือรถออกผนวชแล้ว

ทรงบำเพ็ญเพียรอยู่ ๑๐ เดือนเต็ม(จึงได้บรรลุพระโพธิญาณ)

พระมหาวีระพระนามว่าโกณฑัญญะ

ผู้สูงสุดแห่งเทวดาและมนุษย์

ผู้อันพรหมทูลอาราธนาแล้ว

ทรงประกาศพระธรรมจักรแก่เทวดา

และมนุษย์ทั้งหลาย ณ ป่ามหาวัน

พระภัททเถระและพระสุภัททเถระเป็นพระอัครสาวก

พระเถระนามว่าอนุรุทธะเป็นพระอุปัฏฐาก

ของพระพุทธเจ้าพระนามว่าโกณฑัญญะ

ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

พระติสสาเถรีและพระอุปติสสาเถรีเป็นพระอัครสาวิกา

ต้นขานางเป็นต้นไม้เป็นที่ตรัสรู้ของพระพุทธเจ้าพระนามว่าโกณฑัญญะ

ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

โสณอุบาสกและอุปโสณอุบาสกเป็นอัครอุปัฏฐาก

นันทาอุบาสิกาและสิริมาอุบาสิกาเป็นอัครอุปัฏฐายิกา

พระมหามุนีพระองค์นั้นทรงมีพระวรกายสูง ๘๘ ศอก

ทรงงดงามดังดวงจันทร์ในวันเพ็ญ

และดังดวงอาทิตย์ในเวลาเที่ยงวัน

ขณะนั้น มนุษย์ทั้งหลายมีอายุประมาณ ๑๐๐,๐๐๐ ปี

พระองค์ก็ทรงดำรงพระชนมายุประมาณเท่านั้น

ทรงช่วยหมู่ชนให้ข้ามพ้นได้เป็นจำนวนมาก

เมทนีดลงามวิจิตรด้วยพระขีณาสพ ผู้ปราศจากมลทิน

เมทนีนั้นงามเหมือนท้องฟ้าที่วิจิตรไปด้วยหมู่ดาว

พระอรหันต์ผู้ประเสริฐแม้เหล่านั้น

มีคุณหาประมาณมิได้ ไม่กำเริบ หาผู้กระทบกระทั่งได้ยาก

ท่านผู้มียศเหล่านั้น แสดงประดุจสายฟ้าฟาด ปรินิพพานแล้ว

ฤทธิ์ของพระชินเจ้าไม่มีที่เปรียบ

สมาธิอันปัญญาอบรมดีแล้ว

ทุกอย่างอันตรธานไปพร้อมกันแล้ว

สังขารทั้งปวงเป็นสภาพว่างเปล่าหนอ

พระพุทธเจ้าพระนามว่าโกณฑัญญะ ผู้ทรงพระสิริ

เสด็จดับขันธปรินิพพาน ณ นันทาราม

พระเจดีย์ของพระองค์สูง ๗ โยชน์

ณ นันทารามนั้น ฉะนี้แล

โกณฑัญญพุทธวงศ์ที่ ๒ จบ