๗. ลาภครหิกชาดก เล่ม ๒๗

๗. ลาภครหิกชาดก (๒๘๗)

ว่าด้วยวิธีการหลอกลวงให้ได้ลาภ

(อาจารย์ทิศาปาโมกข์โพธิสัตว์ได้กล่าวกะมาณพผู้เป็นศิษย์ว่า)

{๔๖๐} [๔๖๐] ไม่ใช่คนบ้า ก็ทำเป็นเหมือนคนบ้า ไม่ใช่คนส่อเสียด ก็ทำเป็น เหมือนคนส่อเสียด ไม่ใช่นักฟ้อนรำ ก็ทำเป็นเหมือนนักฟ้อนรำ ไม่ใช่คนตื่นข่าว ก็ทำเป็นเหมือนคนตื่นข่าว ย่อมจะได้ลาภ ในคนผู้งมงายทั้งหลาย นี้เป็นคําสั่งสอนสำหรับเธอ(มาณพลูกศิษย์ได้ฟังคำของอาจารย์แล้วจึงตำหนิลาภว่า)

{๔๖๑} [๔๖๑] ข้าแต่ท่านพราหมณ์ น่าติเตียนพฤติกรรมที่ทำให้ได้ยศและทำ ให้ได้ทรัพย์ด้วยการทำตนให้ตกต่ำหรือด้วยการประพฤติ ไม่เป็นธรรม{๔๖๒} [๔๖๒] อนึ่ง ถ้าบุคคลจะถือเอาบาตรออกไปบวชเสีย การเป็นอยู่นี้แล ยังจะประเสริฐกว่าการแสวงหาโดยไม่ชอบธรรม

๘. มัจฉทานชาดก (๒๘๘)

ว่าด้วยบุญที่ให้ทานแก่ปลา

(กุฎมพีโพธิสัตว์ตรวจดูห่อทรัพย์แล้วก็จำตราของตนได้ จึงกล่าวว่า)

{๔๖๓} [๔๖๓] ปลาทั้งหลายมีราคากว่า ๑,๐๐๐ กหาปณะ ย่อมจะไม่มีใครเชื่อเรื่องนี้ และในที่นี้เรามีแค่ ๗ มาสกเท่านั้น แต่เราก็ซื้อปลาพวงนั้นได้