๗. มาลุตชาดก เล่ม ๒๗

๖. ติปัลลัตถมิคชาดก (๑๖)

ว่าด้วยเล่ห์กลลวงนายพราน

(พญาเนื้อโพธิสัตว์กล่าวกะน้องสาวว่า)

{๑๖} [๑๖] เนื้อหลานชายที่มี ๘ กีบ นอนได้ ๓ ท่า มีเล่ห์มายาหลายอย่าง ดื่มกินนํ้าในเวลาเที่ยงคืนนั้นฉันให้เรียนมายาของเนื้อดีแล้ว น้องหญิง เนื้อหลานชายกลั้นลมหายใจไว้ได้ทางช่องจมูกข้างหนึ่งแนบติดอยู่กับพื้น จะทํากลลวงนายพรานด้วยอุบาย ๖ ประการ

๗. มาลุตชาดก (๑๗)

ว่าด้วยความหนาวเกิดแต่ลม

(พระฤๅษีโพธิสัตว์ถูกเสือและราชสีห์ถาม จึงกล่าวว่า)

{๑๗} [๑๗] จะเป็นข้างขึ้นหรือข้างแรมก็ตาม ลมพัดมาคราใดย่อมมี ความหนาวครานั้น เพราะความหนาวเกิดแต่ลม ในปัญหาข้อนี้ ท่านทั้งสองชื่อว่าไม่แพ้กัน

๘. มตกภัตตชาดก (๑๘)

ว่าด้วยสัตว์ไม่ควรฆ่าสัตว์

(รุกขเทวดาโพธิสัตว์แสดงธรรมแก่มหาชนว่า)

{๑๘} [๑๘] หากสัตว์ทั้งหลายจะพึงรู้อย่างนี้ว่า ‘ความเกิดและความเติบโต นี้เป็นทุกข์’ สัตว์จึงไม่ควรฆ่าสัตว์ด้วยกัน เพราะว่าผู้ชอบฆ่า สัตว์ย่อมเศร้าโศก

๙. อายาจิตภัตตชาดก (๑๙)

ว่าด้วยการเปลื้องตนที่ถูกวิธี

(รุกขเทวดากล่าวกะกุฎุมพีผู้ฆ่าสัตว์มาแก้บนว่า)

{๑๙} [๑๙] ถ้าท่านปรารถนาจะเปลื้องตนจากการบนบาน ท่านละโลกนี้ไป แล้วก็จะพ้นได้ ก็ท่านเปลื้องตนอยู่อย่างนี้ กลับจะติดหนักเข้า ไปอีกเพราะนักปราชญ์หาได้เปลื้องตนด้วยอาการอย่างนี้ไม่ การเปลื้องตนของคนพาลแบบนี้จัดเป็นการผูกมัดไป