๕. ขราทิยชาดก เล่ม ๒๗

๓. กัณฑินชาดก (๑๓)

ว่าด้วยผู้ตกอยู่ในอำนาจหญิง

(เทวดาโพธิสัตว์กล่าวตำหนิสิ่งที่ควรตำหนิว่า)

{๑๓} [๑๓] เราชอบตำหนิผู้ชายที่ชอบใช้ลูกศรเป็นอาวุธยิงไปจนสุดแรง เราขอตำหนิชนบทที่มีสตรีเป็นผู้นำ อนึ่ง พวกคนที่ตกอยู่ ในอำนาจของสตรีล้วนถูกตำหนิทั้งนั้น

๔. วาตมิคชาดก (๑๔)

ว่าด้วยเนื้อสมันที่ตกอยู่ในอำนาจของรส

(พระราชาโพธิสัตว์ตรัสว่า)

{๑๔} [๑๔] นัยว่าสิ่งอื่นที่จะเลวยิ่งไปกว่ารสทั้งหลายไม่มี รสเลวแม้กว่า ถิ่นฐานแม้กว่าความสนิทสนม นายสญชัยคนเฝ้าสวนนำ เนื้อสมันซึ่งอาศัยอยู่ในป่าชัฏมาสู่อำนาจของตนได้ก็ด้วยรส ทั้งหลาย

๕. ขราทิยชาดก (๑๕)

ว่าด้วยลูกของแม่เนื้อขราทิยาที่ล่วงเลยโอวาท

(พญาเนื้อโพธิสัตว์ไม่ปรารถนาจะสอนลูกของน้องสาว จึงกล่าวว่า)

{๑๕} [๑๕] ดูก่อนแม่เนื้อขราทิยา ฉันไม่สามารถจะสั่งสอนเนื้อตัวนั้นที่มี ๘ กีบ มีเขาคดแต่โคนจนถึงปลาย ละเลยโอวาทไปเสียตั้ง ๗ วัน ได้หรอก

๖. ติปัลลัตถมิคชาดก (๑๖)

ว่าด้วยเล่ห์กลลวงนายพราน

(พญาเนื้อโพธิสัตว์กล่าวกะน้องสาวว่า)

{๑๖} [๑๖] เนื้อหลานชายที่มี ๘ กีบ นอนได้ ๓ ท่า มีเล่ห์มายาหลายอย่าง ดื่มกินนํ้าในเวลาเที่ยงคืนนั้นฉันให้เรียนมายาของเนื้อดีแล้ว น้องหญิง เนื้อหลานชายกลั้นลมหายใจไว้ได้ทางช่องจมูกข้างหนึ่งแนบติดอยู่กับพื้น จะทํากลลวงนายพรานด้วยอุบาย ๖ ประการ

๗. มาลุตชาดก (๑๗)

ว่าด้วยความหนาวเกิดแต่ลม

(พระฤๅษีโพธิสัตว์ถูกเสือและราชสีห์ถาม จึงกล่าวว่า)

{๑๗} [๑๗] จะเป็นข้างขึ้นหรือข้างแรมก็ตาม ลมพัดมาคราใดย่อมมี ความหนาวครานั้น เพราะความหนาวเกิดแต่ลม ในปัญหาข้อนี้ ท่านทั้งสองชื่อว่าไม่แพ้กัน