พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · พีรณัตถัมภกวรรค
๕. กัจฉปชาดก เล่ม ๒๗
Text layerBuddha’s wordsItems ๒๗๙–๒๘๐ (Royal Thai)5/10 in พีรณัตถัมภกวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต พีรณัตถัมภกวรรค กัจฉปชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 57 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 27, pp. 111–111
{๒๗๘} [๒๗๘] คราวใด พระราชาทรงระลึกถึงเราเพื่อจะส่งเนื้อกามาให้ เมื่อมีคนนำเนื้อหงส์ก็ดี เนื้อนกกระเรียนก็ดี เนื้อนกยูงก็ดีมาถวาย คราวนั้นไฉนพระองค์จักไม่ทรงระลึกถึงเรา การไม่ระลึกถึงกัน นั่นแหละเป็นความเสียหาย
๕. กัจฉปชาดก (๒๑๕)
ว่าด้วยตายเพราะปาก
(อำมาตย์โพธิสัตวผู้อนุศาสน์อรรถธรรมได้กราบทูลพระราชาว่า)
{๒๗๙} [๒๗๙] เต่าพออ้าปากจะพูดได้ฆ่าตัวเองแล้วหนอ เมื่อตนคาบท่อนไม้ ไว้ดีแล้วก็ฆ่าตัวเองเสียด้วยวาจาของตนเอง
{๒๘๐} [๒๘๐] ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐสุดในหมู่นรชน ผู้เป็นบัณฑิตเห็นเหตุ นี้แล้ว พึงเปล่งแต่วาจาที่ดี ไม่พึงเปล่งวาจานั้นให้เกินขอบเขตไป ขอพระองค์ทรงทอดพระเนตรเต่าที่ถึงความพินาศเพราะพูดมากเถิด
๖. มัจฉชาดก (๒๑๖)
ว่าด้วยไฟราคะร้อนกว่าไฟอย่างอื่น
(ปลาตัวผู้รำพันถึงปลาตัวเมียว่า)
{๒๘๑} [๒๘๑] ไฟนี้ทำให้เราเดือดร้อนใจไม่ได้ แม้หลาวที่นายพรานแหเสี้ยมเป็นอย่างดีแล้วก็ทำให้เราเดือดร้อนใจไม่ได้ แต่การที่นางปลาเข้าใจว่าเราไปหานางปลาตัวอื่นด้วยความยินดีนี่สิ ทำให้เราเดือดร้อนใจนัก
End of ๕. กัจฉปชาดก