๖. สุชาตาชาดก เล่ม ๒๗

{๕๑๙} [๕๑๙] ข้าพเจ้าย่อมไม่เห็นที่ลับ หรือแม้ที่ว่างเปล่าก็ไม่มี ในที่ใดข้าพเจ้าไม่เห็นความว่างเปล่า ที่นั้นชื่อว่าไม่ว่างเปล่าสำหรับข้าพเจ้า(พระบรมศาสดาตรัสว่า)

{๕๒๐} [๕๒๐] มาณพผู้ใหญ่ ๖ คนเหล่านั้น คือ ทุชชัจจะ ๑ สุชัจจะ ๑ นันทะ ๑ สุขวัจฉนะ ๑ วัชฌะ ๑ อัทธุวสีละ ๑ มีความ ต้องการธิดาของอาจารย์พากันละธรรมเสีย{๕๒๑} [๕๒๑] ส่วนพราหมณ์ผู้ถึงฝั่งแห่งธรรมทั้งปวง มีปัญญา มีความเพียร มีความก้าวหน้าในสัจจธรรม รักษาธรรมอยู่เนือง ๆ ไฉนจะ ละธรรมนั้นได้เล่า

๖. สุชาตาชาดก (๓๐๖)

ว่าด้วยได้รับโทษเพราะลืมกำพืด

(พระนางสุชาดาเทวีทูลถามพระราชาว่า)

{๕๒๒} [๕๒๒] ขอเดชะฝ่าพระบาท ผลไม้ที่อยู่ในจานทองนี้ ลูกกลมเหมือนไข่ มีสีแดง สะอาด เป็นลูกอะไร หม่อมฉันทูลถามพระองค์ถึงสิ่งนั้น โปรดตรัสบอกด้วย(พระราชาทรงกริ้ว จึงตรัสว่า)

{๕๒๓} [๕๒๓] ดูก่อนพระเทวี เมื่อก่อนเธอเป็นคนหัวโล้น นุ่งผ้าเก่า ๆ ถือ ห่อพกเลือกเก็บผลไม้ชนิดใดอยู่ สิ่งที่ฉันเสวยอยู่ ณ บัดนี้ก็คือ ผลไม้ชนิดนั้นซึ่งเป็นผลไม้ประจำตระกูลของเธอ

{๕๒๔} [๕๒๔] หญิงทรามเมื่ออยู่ในราชสกุลย่อมร้อนรุ่ม ไม่รื่นรมย์ โภคสมบัติ ทั้งหลายก็ละจากนางไปเสียสิ้น พวกท่านจงนำหญิงทรามคนนี้ คืนไปไว้ในที่ที่นางจักเก็บลูกพุทราผลไม้ประจำตระกูลขายเลี้ยง ชีวิตได้ตามเดิม(อำมาตย์โพธิสัตว์ผู้อนุศาสน์อรรถธรรมคิดช่วยเหลือพระเทวีจึง กราบทูลว่า)

{๕๒๕} [๕๒๕] ขอเดชะพระมหาราช ความผิดที่เกิดจากความมัวเมาเหล่านี้ ย่อมมีได้แก่สตรีผู้ได้รับยศ ข้าแต่พระองค์ผู้สมมติเทพขอ พระองค์ได้ทรงโปรดพระราชทานอภัยโทษแก่พระนางสุชาดา เทวีด้วยเถิด ขออย่าได้ทรงกริ้วพระนางเลย

๗. ปลาสชาดก (๓๐๗)

ว่าด้วยเทวดาบอกขุมทรัพย์ที่ฝังไว้ที่โคนไม้

(รุกขเทวดาโพธิสัตว์ถามพราหมณ์ผู้ขยันมากวาดที่โคนต้นทองกวาวว่า)

{๕๒๖} [๕๒๖] ดูก่อนพราหมณ์ ท่านก็รู้ว่าต้นทองกวาวนี้ไม่มีจิต ไม่ได้ยิน เสียงอะไร และไม่รู้สึกอะไรเลย เพราะเหตุไร ท่านจึงไม่ลืม เพียรพยายามถามถึงการนอนสบายอยู่ตลอดมา(พราหมณ์ตอบว่า)

{๕๒๗} [๕๒๗] ต้นทองกวาวต้นใหญ่ปรากฏไปไกล อยู่ในภูมิประเทศราบเรียบ เป็นที่อยู่อาศัยของทวยเทพเพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึง นอบน้อมต้นทองกวาวนี้และเทพเจ้าผู้สิงอยู่ที่ต้นไม้นี้เพราะ ต้องการทรัพย์