๔. ทัททรชาดก เล่ม ๒๗

๔. ทัททรชาดก (๓๐๔)

ว่าด้วยไปอยู่ถิ่นอื่นต้องเจียมตัว

(นาคจูฬทัททระทนถูกดูหมิ่นไม่ได้ จึงกล่าวกะนาคพี่ชายว่า)

{๕๑๔} [๕๑๔] เจ้าพี่ทัททระ ถ้อยคำด่าว่าอันหยาบคายในมนุษยโลกเหล่านี้ ทำให้หม่อมฉันเดือดร้อน ขนาดพวกเด็ก ๆ ชาวบ้านผู้ไม่มี พิษสงยังมาด่าว่าเราผู้เป็นอสรพิษร้ายได้ว่าเป็นสัตว์กินกบกินเขียดบ้าง หากินตามริมนํ้าบ้าง(นาคมหาทัททระผู้เป็นโพธิสัตว์กล่าวให้สติน้องว่า)

{๕๑๕} [๕๑๕] บุคคลผู้ถูกขับไล่จากบ้านเมืองของตนไปอยู่ยังถิ่นอื่นควรสร้าง ฉางใหญ่ไว้สำหรับเก็บคำหยาบคายทั้งหลาย{๕๑๖} [๕๑๖] ในถิ่นใดไม่มีใครรู้จักตนทั้งโดยชาติกำเนิดหรือคุณธรรม เมื่อไปอยู่ในหมู่คนที่ไม่รู้จักในถิ่นนั้นก็อย่าแสดงความถือตัวออกมา{๕๑๗} [๕๑๗] แม้จะมีปัญญาเสมอด้วยไฟ เมื่อไปอยู่ต่างถิ่น ก็พึงอดทนให้ได้ แม้กระทั่งคำขู่ตะคอกของทาส

๕. สีลวีมังสชาดก (๓๐๕)

ว่าด้วยความลับไม่มีในโลก

(พราหมณ์โพธิสัตว์กล่าวกะอาจารย์ว่า)

{๕๑๘} [๕๑๘] ขึ้นชื่อว่าที่ลับย่อมไม่มีในโลกสำหรับผู้ทำบาปกรรมต้นไม้ที่ เกิดในป่าก็ยังมีคนเห็น คนพาลย่อมสำคัญป่านั้นว่าเป็นที่ลับ