๔. ทัททรชาดก เล่ม ๒๗

อิมานิ มํ ททฺทร ตาปยนฺติ

วาจาทุรุตฺตานิ มนุสฺสโลเก

มณฺฑูกภกฺขา อุทกนฺตเสวี

อาสีวิสํ มํ อวิสา สปนฺติ.

เจ้าพี่ทัททระ วาจาอันหยาบคายในมนุษยโลกเหล่านี้

ทำให้หม่อมฉันเดือดร้อน

พวกเด็กชาวบ้านไม่มีพิษนี้ ด่าหม่อมฉันผู้มีพิษร้ายว่า

พวกสัตว์กินกบกินเขียด พวกสัตว์น้ำ

(นาคมหาทัททรโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

สกา รฏฺฐา ปพฺพาชิโต อญฺญํ ชนปทํ คโต

มหนฺตํ โกฏฺฐํ กยิราถ ทุรุตฺตานํ นิเธตเว.

บุคคลผู้ถูกขับไล่จากบ้านเมืองของตนไปอยู่ถิ่นอื่น

พึงสร้างฉางใหญ่ไว้เก็บคำพูดที่หยาบคาย

ยตฺถ โปสํ น ชานนฺติ ชาติยา วินเยน วา

น ตตฺถ มานํ กยิราถ วสํ อญฺญาตเก ชเน.

สถานที่ใด ประชาชนไม่รู้จักสัตว์โดยชาติ หรือโดยวินัย

สถานที่นั้น เขาเมื่ออยู่ในกลุ่มชนที่ไม่มีใครรู้จักเลย ไม่ควรมีมานะ

วิเทสวาสํ วสโต ชาตเวทสเมนปิ

ขมิตพฺพํ สปญฺเญน อปิ ทาสสฺส ตชฺชิตนฺติ.

ททฺทรชาตกํ จตุตฺถํ.

ผู้มีปัญญาแม้จะเปรียบด้วยไฟป่า เมื่ออยู่ยังต่างถิ่น

ก็ควรอดทนถ้อยคำคุกคามแม้ของผู้เป็นทาส

ทัททรชาดกที่ ๔ จบ