๕. โสณนันทปัณฑิตจริยา เล่ม ๓๓

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลที่เราเกิดในตระกูลมหาศาล

ซึ่งประเสริฐสุด อยู่ในกรุงพรหมวัทธนะ

ครั้งนั้น เราเห็นสัตว์โลกเป็นผู้บอดถูกความมืดครอบงำ

จิตของเราเบื่อหน่ายจากภพ

เหมือนช้างที่ถูกสับด้วยกำลังขอมีความสลดใจ

เราเห็นความชั่วต่าง ๆ จึงคิดอย่างนี้ ในกาลนั้นว่า

เมื่อไร เราจึงจะออกไปจากเรือนแล้วเข้าป่าใหญ่ได้

แม้ครั้งนั้น พวกญาติก็เชื้อเชิญเราด้วยกามโภคะทั้งหลาย

เราได้บอกความพอใจแม้แก่เขาเหล่านั้นว่า

อย่าเชื้อเชิญเราด้วยสิ่งเหล่านั้นเลย

น้องชายของเราเป็นบัณฑิตชื่อว่านันทะ

แม้เขาก็คล้อยตามเรา ชอบใจการบรรพชา

แม้ครั้งนั้น เราคือโสณบัณฑิต นันทบัณฑิต

มารดาและบิดาทั้ง ๒ ของเรา

ก็ละทิ้งโภคะทั้งหลายแล้วเข้าป่าใหญ่ ฉะนี้แล

โสณนันทบัณฑิตจริยาที่ ๕ จบ