๓. จัมเปยยกจริยา เล่ม ๓๓

ปุนาปรํ ยทา โหมิ จมฺเปยฺยโก มหิทฺธิโก

ตทาปิ ธมฺมิโก อาสึ สีลพฺพตสมปฺปิโต ฯ

ตทาปิ มํ ธมฺมจารึ อุปวุฏฺฐํ อุโปสถํ

อหิตุณฺฑิโก คเหตฺวาน ราชทฺวารมฺหิ กีฬติ ฯ

ยํ ๔ โส วณฺณํ จินฺตยติ นีลํ ว ปีตโลหิตํ

ตสฺส จิตฺตานุวตฺเตนฺโต โหมิ จินฺติตสนฺนิโภ ฯ

ถลํ กเรยฺยํ อุทกํ อุทกมฺปิ ถลํ กเร

ยทิหนฺตสฺส กุปฺเปยฺยํ ๕ ขเณน ฉาริกํ กเร ฯ

ยทิ จิตฺตวสี เหสฺสํ ปริหายิสฺสามิ สีลโต

สีเลน ปริหีนสฺส อุตฺตมตฺโถ น สิชฺฌติ ฯ

กามํ ภิชฺชตุ ยํ กาโย อิเธว วิกิรียตุ

เนว สีลํปิ ๑ ภินฺเทยฺยํ วิกิรนฺเต ภุสํ วิยาติ ฯ

จมฺเปยฺยจริยํ ตติยํ ฯ

๑ ม. ยุ. ติณโก ลหุโก มม ฯ ๒ ม. อุปฺปตนํ ฯ ยุ. อุปฺปตฺตนา ฯ ๓ ม.

จมฺเปยฺยนาคจริยํ ฯ ๔ ม. ยํ ยํ โส วณฺณํ จินฺตยิ ฯ ๕ ม. ยุ. ปกุปฺเปยฺยํ ฯ

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลเมื่อเราเป็นพระยานาคชื่อจัมเปยยกะมีฤทธิ์มากแม้ในกาลนั้น เราเป็นผู้ประพฤติธรรมเพียบพร้อมด้วยศีลวัตร หมองูได้จับเราผู้ประพฤติธรรม รักษาอุโบสถให้เล่นรำอยู่ที่ใกล้ประตูพระราชวัง หมองูนั้นคิดเอาสีเช่นใด คือ สีเขียว สีเหลือง หรือสีแดง เราย่อมเปลี่ยนไปตามจิตของเขา แปลงกายให้เหมือนที่เขาคิดเราได้ทำน้ำให้เป็นบกบ้าง ได้ทำบกให้เป็นน้ำ ถ้าแหละเราโกรธเคืองต่อหมองูนั้น ก็พึงทำเขาให้เป็นเถ้าโดยฉับพลัน ถ้าเราจักเป็นไปตามอำนาจจิตเราก็จักเสื่อมจากศีล เมื่อเราเสื่อมจากศีลประโยชน์อันสูงสุดจะไม่สำเร็จ กายของเรานี้จงแตกไป จงกระจัดกระจายอยู่ ณ ที่นี้ เหมือนแกลบกระจัดกระจายอยู่ก็ตามเถิด เราจะไม่ทำลายศีล ฉะนี้แล.

จบจัมเปยยกจริยาที่ ๓