พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา · ติกนิบาต
๒. อุตตมาเถรีคาถา เล่ม ๒๖
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๓๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๘ ในติกนิบาตมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา ติกนิบาต อุตตมาเถรีคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๖๒๒–๖๒๓
๓. ติกนิบาต
๑. ธัญญตราสามาเถรีคาถา
สุภาษิตชี้ผลการระลึกถึงคำสอน
(พระสามาเถรีอีกรูปหนึ่งครั้นบรรลุอรหัตแล้วพิจารณาดูข้อปฏบัติของตน ได้ภาษิตอุทานคาถา ๓ คาถาเหล่านี้ว่า{๔๓๐}[๓๙] ตั้งแต่เราบวชมาตลอดเวลา ๒๕ ปี เราไม่รู้สึกว่าได้ความสงบจิตในกาลไหน ๆ เลย[๔๐] เรามีปกติไม่ทำจิตให้เป็นไปในอำนาจ จึงไม่ได้ความสงบจิต เราระลึกถึงคำสอนแห่งพระชินสีห์แล้วยัง ความสังเวชให้เกิดขึ้น[๔๑] เราถูกความทุกข์เป็นอันมากกระทบแล้ว ยินดีในความไม่ประมาท ได้บรรลุความสิ้นตัณหาแล้ว ได้ทำคำ สั่งสอนของพระพุทธเจ้าเสร็จแล้ว ตั้งแต่เราทำตัณหาให้เหือดแห้งไปได้ วันนี้เป็นวันที่ ๗ แล้ว
๒. อุตตมาเถรีคาถา
สุภาษิตชี้ผลการฟังธรรม
(พระอุตตมาเถรีครั้นบรรลุอรหัตแล้วได้ภาษิตอุทานคาถา ๓ คาถา เหล่านี้ว่า)
{๔๓๑}[๔๒] เรามีปกติไม่ทำจิตให้อยู่ในอำนาจ จึงไม่ได้ความสงบใจ ต้องออกไปจากวิหาร ๔- ๕ ครั้ง
[๔๓] เราเข้าไปหาภิกษุณีผู้น่าเชื่อถือได้ ภิกษุณีนั้นได้แสดงธรรม คือ ขันธ์ อายตนะ และธาตุแก่เรา
[๔๔] เราฟังธรรมของท่านแล้ว ปฏิบัติตามโอวาทที่ท่านพร่ำสอน เป็นผู้เอิบอิ่มด้วยปีติสุข นั่งอยู่โดยบัลลังก์ เดียวตลอด ๗ วัน ทำลายกองแห่งความมืดได้แล้วจึงเหยียดเท้าออกในวันที่ ๘
๓. อัญญตราอุตตมาเถรีคาถา
สุภาษิตแสดงผลการเจริญโพชฌงค์ ๗
(พระอุตตมาเถรีอีกรูปหนึ่งครั้นบรรลุอรหัตแล้วได้ภาษิตอุทานคาถา ๓ คาถาเหล่านี้ว่า)
{๔๓๒}[๔๕] โพชฌงค์ ๗ ประการนี้อันเป็นหนทางแห่งการบรรลุนิพพาน เราเจริญแล้วทั้งหมด ตามที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงแล้ว
[๔๖] เรามีปกติได้สุญญตสมาบัติและอนิมิตตสมาบัติตามปรารถนา เราเป็นธิดาผู้เกิดแต่พระอุระของพระพุทธเจ้า ยินดีแล้วในนิพพานทุกเมื่อ[๔๗] กามทั้งปวงทั้งเป็นของทิพย์และเป็นของมนุษย์เราก็ตัดขาดแล้ว ชาติสงสารสิ้นแล้ว บัดนี้ภพใหม่ไม่มีอีกต่อไป
- ๑สูญญตสมาบัติ สมาบัติอันพิจารณาเห็นความว่างจากราคะ โทสะ โมหะเป็นอารมณ์ อนิมิตตสมาบัติ สมาบัติอันพิจารณาเห็นธรรมไม่มีนิมิตเพราะนิมิตคือราคะ โทสะ โมหะเป็นอารมณ์ (นัย วิ.อ. ๑/๕๓๕, ขุ.เถรี.อ. ๖๔)
จบ ๒. อุตตมาเถรีคาถา