๑. อัญญตรสามาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๑ ปณฺณวีสติ วสฺสานิ ยโต ปพฺพชิตาย เม

นาภิชานามิ จิตฺตสฺส สมํ ลทฺธํ กุทาจนํ ฯ

อลทฺธา เจตโส สนฺตึ จิตฺเต อวสวตฺตินี

ตโต สํเวคมาปาทึ สริตฺวา ชินสาสนํ ฯ

พหูหิ ทุกฺขธมฺเมหิ อปฺปมาทรตาย เม

ตณฺหกฺขโย อนุปฺปตฺโต กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ

อชฺช เม สตฺตมี รตฺติ ยโต ตณฺหา วิโสสิตา ฯ

อญฺญตรา สามา ฯ

ตั้งแต่เราบวชแล้วตลอดเวลา ๒๕ ปี เราไม่รู้สึกว่าได้ความสงบจิตในกาลไหนๆ เลย เรามีปกติไม่ยังจิตให้เป็นไปในอำนาจ จึงไม่ได้ความสงบใจ เราระลึกถึงคำสอนแห่งพระชินเจ้าแล้ว ยังความสังเวชให้เกิดขึ้น เราผู้อันทุกข์เป็นอันมากถูกต้องแล้ว ยินดีในความไม่ประมาท บรรลุความสิ้นตัณหาแล้ว ได้ทำคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเสร็จแล้ว ตั้งแต่เราทำตัณหาให้เหือดแห้งไปแล้ว วันนี้เป็นวันที่ ๗.