พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา · ติกนิบาต
๑. อัญญตรสามาเถรีคาถา เล่ม ๒๖
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๓๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๘ ในติกนิบาตมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา ติกนิบาต อัญญตรสามาเถรีคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๖๒๒–๖๒๒
๓. ติกนิบาต
๑. ธัญญตราสามาเถรีคาถา
สุภาษิตชี้ผลการระลึกถึงคำสอน
(พระสามาเถรีอีกรูปหนึ่งครั้นบรรลุอรหัตแล้วพิจารณาดูข้อปฏบัติของตน ได้ภาษิตอุทานคาถา ๓ คาถาเหล่านี้ว่า{๔๓๐}[๓๙] ตั้งแต่เราบวชมาตลอดเวลา ๒๕ ปี เราไม่รู้สึกว่าได้ความสงบจิตในกาลไหน ๆ เลย[๔๐] เรามีปกติไม่ทำจิตให้เป็นไปในอำนาจ จึงไม่ได้ความสงบจิต เราระลึกถึงคำสอนแห่งพระชินสีห์แล้วยัง ความสังเวชให้เกิดขึ้น[๔๑] เราถูกความทุกข์เป็นอันมากกระทบแล้ว ยินดีในความไม่ประมาท ได้บรรลุความสิ้นตัณหาแล้ว ได้ทำคำ สั่งสอนของพระพุทธเจ้าเสร็จแล้ว ตั้งแต่เราทำตัณหาให้เหือดแห้งไปได้ วันนี้เป็นวันที่ ๗ แล้ว
๒. อุตตมาเถรีคาถา
สุภาษิตชี้ผลการฟังธรรม
(พระอุตตมาเถรีครั้นบรรลุอรหัตแล้วได้ภาษิตอุทานคาถา ๓ คาถา เหล่านี้ว่า)
{๔๓๑}[๔๒] เรามีปกติไม่ทำจิตให้อยู่ในอำนาจ จึงไม่ได้ความสงบใจ ต้องออกไปจากวิหาร ๔- ๕ ครั้ง
จบ ๑. อัญญตรสามาเถรีคาถา