๔. ทันถิกาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๔. ทันติกาเถรีคาถา

สุภาษิตแสดงการเอาอย่างที่ดี

(พระทันติกาเถรีครั้นบรรลุอรหัตแล้วพิจารณาดูข้อปฎิบัติของตน เกิด ติโสมนัส ได้ภาษิตอุทานคาถา ๓ คาถาเหล่านี้ว่า)

{๔๓๓}[๔๘] เราออกจากที่พักในเวลากลางวันบนภูเขาคิชฌกูฏ ได้ เห็นช้างที่ลงแล้วขึ้นจากแม่นํ้าที่ฝั่งแม่นํ้าจันทภาคา

[๔๙] ควาญช้างถือขอแล้วส่งสัญญาณให้ช้างเหยียดเท้าออก ช้างก็เหยียดเท้าออกแล้ว ควาญช้างจึงขึ้นหลังข้างนั้น

[๕๐] เราเห็นช้างนั้นผู้ไม่เคยได้รับการฝึก ครั้นควาญช้างฝึกแล้ว ก็ตกอยู่ในอำนาจของพวกมนุษย์ หลังจากนั้นเรา จึงเข้าป่าทำจิตให้เป็นสมาธิเพราะกิริยานั้นเป็นเหตุ

๕. อุพพิรีเถรีคาถา

สุภาษิตประกาศตนถึงไตรสรณคมน์

(พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสกะพระอุพพิรีเถรีผู้ครํ่าครวญถึงธิดาที่ตาย จากอยู่ ณ ริมฝั่งแม่นํ้าอจิรวดีด้วยกึ่งพระคาถานี้ว่า)

{๔๓๔}[๕๑] ดูก่อนอุพพิรี เธอคร่ำครวญอยู่ในป่าว่า ‘ลูกชีวาเอ๋ย, ดังนี้ เธอจงรู้สึกตัวก่อนเถิด บรรดาธิดาของเธอที่มีชื่อ เหมือนกันว่าชีวา ถูกเผาอยู่ในป่าช้าใหญ่นี้ประมาณ ๘๔,๐๐๐ คน เธอเศร้าโศกถึงธิดาคนไหนเล่า