๓. ภัททเถรคาถา เล่ม ๒๖

เอกปุตฺโต อหํ อาสึ ปิโย มาตุ ปิโย ปิตุ

พหูหิ วตจริยาหิ ลทฺโธ อายาจนาหิ จ.

เราเป็นบุตรคนเดียว จึงได้เป็นที่รักของมารดาบิดา

เพราะเหตุว่ามารดาบิดาได้เรามาด้วยการประพฤติวัตร

และการบวงสรวงมากมาย

เต จ มํ อนุกมฺปาย อตฺถกามา หิเตสิโน

อุโภ ปิตา จ มาตา จ พุทฺธสฺส อุปนามยุํ.

มารดาบิดาทั้งสองนั้นแหละมุ่งหวังความเจริญ

แสวงหาประโยชน์เพื่ออนุเคราะห์เรา

จึงได้น้อมนำเราไปถวายพระพุทธเจ้าด้วยกราบทูลว่า

กิจฺฉา ลทฺโธ อยํ ปุตฺโต สุขุมาโล สุเขธิโต

อิมํ ททาม เต นาถ ชินสฺส ปริจารกํ.

บุตรชายคนนี้ข้าพระองค์ทั้งสองได้มาโดยยาก

เป็นสุขุมาลชาติ ได้รับแต่ความสุข

ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงเป็นที่พึ่งของสัตว์โลก

ข้าพระองค์ทั้งสอง ขอถวายบุตรสุดที่รักคนนี้

ไว้เป็นคนรับใช้พระองค์ผู้ทรงชนะมาร

สตฺถา จ มํ ปฏิคฺคยฺห อานนฺทํ เอตทพฺรวิ

ปพฺพาเชหิ อิมํ ขิปฺปํ เหสฺสตฺยาชานิโย อยํ.

พระศาสดาทรงรับเราแล้ว ได้รับสั่งกับพระอานนท์เถระว่า

จงบวชให้เด็กนี้ เด็กนี้จักเป็นผู้รอบรู้ได้รวดเร็ว

ปพฺพาเชตฺวาน มํ สตฺถา วิหารํ ปาวิสี ชิโน

อโนคฺคตสฺมึ สูริยสฺมึ ตโต จิตฺตํ วิมุจฺจิ เม.

พระศาสดาผู้ทรงชนะมาร ครั้นทรงสั่งให้บวชให้เราแล้ว

ก็ได้เสด็จเข้าพระคันธกุฎี เมื่อพระอาทิตย์ยังไม่ทันอัสดงคต

พอเริ่มวิปัสสนานั้น จิตของเราก็ได้หลุดพ้นแล้ว

ตโต สตฺถา นิรงฺกตฺวา (๑) ปฏิสลฺลานวุฏฺฐิโต

เอหิ ภทฺทาติ มํ อาห สา เม อาสูปสมฺปทา.

แต่นั้น พระศาสดาทรงออกจากผลสมาบัตินั้นแล้ว

เสด็จออกจากที่เร้น ทรงรับสั่งกับเราว่า

ภัททะ เธอจงเป็นภิกษุมาเถิด

พระวาจานั้นได้เป็นการอุปสมบทของเรา

ชาติยา สตฺตวสฺเสน ลทฺธา เม อุปสมฺปทา

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา อโห ธมฺมสุธมฺมตาติ.

ภทฺโท เถโร.

เราเกิดมาได้ ๗ ปี ก็ได้อุปสมบท ได้บรรลุวิชชา ๓

น่าอัศจรรย์จริง ความที่ธรรมเป็นธรรมดี