พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๔
๕. สัมพหุลกัจจานเถรคาถา เล่ม ๒๖
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๙๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในวรรคที่ ๔มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๕. สัมพหุลกัจจานเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับผู้รักสงบ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๔ สัมพหุลกัจจานเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
๕ เทโว จ วสฺสติ เทโว จ คฬคฬายติ
เอกโก จาหํ เภรเว พิเล วิหรามิ
ตสฺส มยฺหํ เอกกสฺส เภรเว พิเล วิหรโต
นตฺถิ ภยํ วา ฉมฺภิตตฺตํ วา โลมหํโส วา ฯ
ธมฺมตา มเมสา ยสฺส เม เอกกสฺส เภรเว พิเล
วิหรโต นตฺถิ ภยํ วา ฉมฺภิตตฺตํ วา โลมหํโส วาติ ฯ
สมฺพุลกจฺจาโน เถโร ฯ
ฝนก็ตก ฟ้าก็กระหึ่ม เราอยู่ในถ้ำอันน่ากลัวแต่คนเดียว เมื่อเราอยู่ในถ้ำอันน่ากลัวคนเดียว ความกลัว ความสะดุ้ง หวาดเสียว หรือขนลุกขนพองมิได้มีเลย การที่เราอยู่ในถ้ำอันน่ากลัวแต่ผู้เดียว ไม่มีความกลัว
หรือสะดุ้งหวาดเสียวนี้ เป็นธรรมดาของเรา.
จบ ๕. สัมพหุลกัจจานเถรคาถา