๙. วิชิตเสนเถรคาถา เล่ม ๒๖

โอลคฺคิสฺสามิ เต จิตฺตํ (๑) อาณิทฺวาเรว หตฺถินํ

น ตํ ปาเป นิโยชิสฺสํ กามชาลํ (๒) สรีรชํ. (๓)

เราจะคล้องจิตของเจ้าไว้

เหมือนควาญช้างกักช้างไว้ที่ประตูเมือง

เราจะไม่ชักนำเจ้าซึ่งเป็นข่ายแห่งกามเกิดในร่างกาย

ให้เป็นไปในกรรมชั่ว

ตฺวํ โอลคฺโค น คจฺฉสิ (๑)

ทฺวารวิวรํ คโชว อลภนฺโต

น จ จิตฺตกลิ ปุนปฺปุนํ

ปสหํ (๒) ปาปรโต จริสฺสสิ.

เจ้าถูกเราคล้องไว้จะไปไม่ได้

เหมือนช้างไม่ได้ช่องประตู หมดทางไป

แน่ะจิตผู้ชั่วช้า ก็เจ้าผู้ดื้อด้าน

จะพอใจในกรรมชั่ว เที่ยวไปเสมอ ๆ มิได้

ยถา กุญฺชรํ อทนฺตํ

นวคฺคหํ องฺกุสคฺคโห

พลวา อาวตฺเตติ อกามํ

เอวํ อาวตฺตยิสฺสนฺตํ.

ควาญช้างผู้มีกำลังเข้มแข็ง

ย่อมบังคับช้างที่จับได้ใหม่ ยังไม่ได้ฝึก

ทั้งไม่ต้องการ(จะให้ฝึก)ด้วย ให้อยู่ในอำนาจได้ ฉันใด

เราจะบังคับเจ้าให้อยู่ในอำนาจได้ ฉันนั้น

ยถา วรหยทมกุสโล

สารถิ ปวโร ทเมติ อาชญฺญํ

เอวํ ทมยิสฺสนฺตํ

ปติฏฺฐิโต ปญฺจสุ พเลสุ.

สารถีมือหนึ่ง เก่งในการฝึกม้าให้ดี

ย่อมฝึกม้าให้รอบรู้ได้ ฉันใด

เราตั้งอยู่ในพละ ๕

จะฝึกเจ้าให้ได้ ฉันนั้น

สติยา ตํ นิพนฺธิสฺสํ

ปยุตฺโต เต ทมิสฺสามิ (๑)

วีริยธุรนิคฺคหิโต นยิโต

ทูรํ คมิสฺสเส จิตฺตาติ.

วิชิตเสโน เถโร.

จักใช้สติผูกเจ้าไว้ จะคอยเอาใจใส่ฝึกเจ้า

เจ้าจิตเอ๋ย เจ้าถูกบังคับให้ทำธุระด้วยความเพียรแล้ว

จะไปไกลจากอารมณ์ภายในนี้ไม่ได้