๑. ราชทัตตเถรคาถา เล่ม ๒๖

ภิกฺขุ สีวถิกํ คนฺตฺวา อทฺทส อิตฺถิมุชฺฌิตํ

อปวิทฺธํ สุสานสฺมึ ขชฺชนฺตึ กิมิหี ผุฏํ.

ภิกษุไปป่าช้าผีดิบ แล้ว

ได้เห็นซากศพหญิงที่ถูกทอดทิ้งไว้ในป่าช้า

ทั้งถูกหมู่หนอนบ่อนกัดกินอยู่

ยํ หิ เอเก ชิคุจฺฉนฺติ มตํ ทิสฺวาน ปาปกํ

กามราโค ปาตุรหุ อนฺโธว สวตี (๑) อหุ. (๒)

ธรรมดาคนผู้รักสวยรักงามบางพวก

พบเห็นซากศพอันเลวแล้วพากันเกลียดชัง

(แต่)กามราคะปรากฏแก่เรา

เรานั้นเป็นเหมือนคนตาบอด

เพราะไม่เห็นของไม่สะอาด

ที่ไหลออกจากทวารทั้ง ๙ ในซากศพนั้น

โอรํ โอทนปากมฺหา ตมฺหา ฐานา อปกฺกมึ

สติมา สมฺปชาโนหํ เอกมนฺตํ อุปาวิสึ.

ชั่วระยะเวลาที่ข้าวสุก

เราหลีกออกจากสถานที่นั้น

มีสติสัมปชัญญะ

ได้เข้าไปยังสถานที่สมควรแห่งหนึ่ง

ตโต เม มนสีกาโร โยนิโส อุทปชฺชถ

อาทีนโว ปาตุรหุ นิพฺพิทา สมติฏฺฐถ.

จากนั้น โยนิโสมนสิการจึงเกิดขึ้นแก่เรา

โทษก็ปรากฏ ความเบื่อหน่ายก็เกิดขึ้นพร้อมกัน

ตโต จิตฺตํ วิมุจฺจิ เม ปสฺส ธมฺมสุธมฺมตํ

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

ราชทตฺโต เถโร.

ต่อแต่นั้น จิตของเราก็หลุดพ้น

ท่านจงมองเห็นธรรมว่าเป็นธรรมดีงาม

เราบรรลุวิชชา ๓ ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว