๑๐. สุมนเถรคาถา เล่ม ๒๖

๑๐ ยทา นโว ปพฺพชิโต ชาติยา สตฺตวสฺสิโก

อิทฺธิยา อภิโภตฺวาน ปนฺนคินฺทํ มหิทฺธิกํ

อุปชฺฌายสฺส อุทกํ อโนตตฺตา มหาสรา

อาหรามิ ตโต ทิสฺวา มํ สตฺถา เอตทพฺรวิ

สารีปุตฺต อิมํ ปสฺส อาคจฺฉนฺตํ กุมารกํ

อุทกุมฺภกมาทาย อชฺฌตฺตํ สุสมาหิตํ ฯ

ปาสาทิเกน วตฺเตน กลฺยาณอิริยาปโถ

สามเณโรนุรุทฺธสฺส อิทฺธิยา จ วิสารโท

อาชานิเยน อาชญฺโญ สาธุนา สาธุการิโต

วินีโต อนุรุทฺเธน กตกิจฺเจน สิกฺขิโต

โส ปตฺวา ปรมํ สนฺตึ สจฺฉิกตฺวา อกุปฺปตํ

สามเณโร ส สุมโน มา มํ ชญฺญาติ อิจฺฉตีติ ฯ

สุมโน เถโร ฯ

เมื่อครั้งเราบวชใหม่ มีอายุได้ ๗ ปีแต่กำเนิด ได้ชนะพญานาคผู้มีฤทธิ์มากด้วยฤทธิ์ ได้ตักน้ำจากสระใหญ่ ชื่อว่าอโนดาตมาถวายพระอุปัชฌายะลำดับนั้น พระศาสดาทอดพระเนตรเห็นเราแล้ว ตรัสว่า ดูกรสารีบุตรเธอจงดูกุมารผู้ถือหม้อน้ำมานี้ มีจิตตั้งมั่นดีแล้วในภายใน สามเณรนี้เป็นผู้มีอิริยาบถงดงาม มีวัตรอันน่าเลื่อมใส เป็นศิษย์ของพระอนุรุทธะแกล้วกล้าด้วยฤทธิ์ เป็นผู้อันพระอนุรุทธะ ผู้เป็นบุรุษอาชาไนยฝึกให้รู้ได้รวดเร็ว ผู้อันพระอนุรุทธะผู้เป็นคนดีฝึกให้ดีแล้ว เป็นผู้อันพระอนุรุทธะผู้ทำกิจเสร็จแล้ว แนะนำแล้ว ให้ศึกษาแล้ว สุมนสามเณรนั้นได้บรรลุสันติธรรมอันยอดเยี่ยม ทำให้แจ้งซึ่งธรรมอันไม่กำเริบ ไม่

ปรารถนาจะอวดคุณวิเศษของตนแก่ใครๆ.