๑๐. สุมนเถรคาถา เล่ม ๒๖

ยทา นโว ปพฺพชิโต ชาติยา สตฺตวสฺสิโก

อิทฺธิยา อภิโภตฺวาน ปนฺนคินฺทํ มหิทฺธิกํ.

เมื่อครั้งเราบวชใหม่ มีอายุได้ ๗ ขวบ โดยกำเนิด

ได้ข่มพญานาค ผู้มีฤทธิ์มากด้วยฤทธิ์

อุปชฺฌายสฺส อุทกํ อโนตตฺตา มหาสรา

อาหรามิ ตโต ทิสฺวา มํ สตฺถา เอตทพฺรวิ.

ได้ตักน้ำจากสระใหญ่อโนดาดมาถวายพระอุปัชฌาย์

พระศาสดาได้ทอดพระเนตรเห็นเราแล้ว ตรัสดังนี้ว่า

สารีปุตฺต อิมํ ปสฺส อาคจฺฉนฺตํ กุมารกํ

อุทกกุมฺภมาทาย อชฺฌตฺตํ สุสมาหิตํ.

สารีบุตร เธอจงดูเด็กน้อยนี้ ผู้มีใจตั้งมั่นดีภายใน

กำลังถือหม้อน้ำมานี้

ปาสาทิเกน วตฺเตน กลฺยาณอิริยาปโถ

สามเณโรนุรุทฺธสฺส อิทฺธิยา จ วิสารโท.

สามเณรของพระอนุรุทธะ มีวัตรน่าเลื่อมใส

มีอิริยาบถงดงาม ทั้งแกล้วกล้าด้วยฤทธิ์

อาชานิเยน อาชญฺโญ สาธุนา สาธุการิโต

วินีโต อนุรุทฺเธน กตกิจฺเจน สิกฺขิโต.

อันพระอนุรุทธะผู้เป็นบุรุษอาชาไนย ฝึกให้เป็นบุรุษอาชาไนย

ผู้เป็นคนดีฝึกให้เป็นคนดี

ผู้สำเร็จกิจแล้ว แนะนำสั่งสอนแล้ว

โส ปตฺวา ปรมํ สนฺตึ สจฺฉิกตฺวา อกุปฺปตํ

สามเณโร ส สุมโน มา มํ ชญฺญาติ อิจฺฉตีติ.

สุมโน เถโร.

สุมนสามเณรนั้น ได้ถึงความสงบอย่างยิ่ง

ทำให้แจ้งซึ่งธรรมอันไม่กำเริบพระอรหัตตผล

แล้วหวังว่าใคร ๆ อย่าพึงรู้จักเรา