๖. สัปปทาสเถรคาถา เล่ม ๒๖

ปณฺณวีสติวสฺสานิ ยโต ปพฺพชิโต อหํ

อจฺฉราสงฺฆาตมตฺตมฺปิ เจโตสนฺติมนชฺฌคํ.

ตั้งแต่เราบวชมาได้ ๒๕ พรรษา

ไม่ได้ความสงบใจ แม้เพียงดีดนิ้วมือ

อลทฺธา จิตฺตสฺเสกคฺคํ กามราเคน อทฺทิโต (๑)

พาหา ปคฺคยฺห กนฺทนฺโต วิหารา นุปนิกฺขมึ.

เราไม่ได้เอกัคคตาจิต ถูกกามราคะรบกวน

ประคองแขนคร่ำครวญ

ไม่ยอมออกจากวิหารโดยคิดว่า

สตฺถํ วา อาหริสฺสามิ โก อตฺโถ ชีวิเตน เม

กถํ หิ สิกฺขํ ปจฺจกฺขํ กาลํ กุพฺเพถ มาทิโส.

ชีวิตจะมีประโยชน์อะไรสำหรับเรา

เราจะนำศัสตรามา คนอย่างเรา จะบอกลาสิกขาทำไมเล่า

ควรตายเสียเถิด

ตทาหํ ขุรมาทาย มญฺจกมฺหิ อุปาวิสึ

ปรินีโต ขุโร อาสิ ธมนึ เฉตฺตุมตฺตโน.

คราวนั้น เราได้ฉวยมีดโกนขึ้นอยู่บนเตียงน้อย

ได้จดมีดโกน เพื่อจะเชือดหลอดคอของตน

ตโต เม มนสีกาโร โยนิโส อุทปชฺชถ

อาทีนโว ปาตุรหุ นิพฺพิทา สมติฏฺฐถ.

แต่นั้น โยนิโสมนสิการก็เกิดขึ้นแก่เรา

โทษก็ปรากฏ ความเบื่อหน่ายก็เกิดขึ้นพร้อมกัน

ตโต จิตฺตํ วิมุจฺจิ เม ปสฺส ธมฺมสุธมฺมตํ ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ. สปฺปทาโส เถโร.

ต่อแต่นั้น จิตของเราก็หลุดพ้น

ท่านจงมองเห็นธรรมว่าเป็นธรรมดีงาม

เราบรรลุวิชชา ๓

ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว