๑๒. พรหมทัตตเถรคาถา เล่ม ๒๖

อกฺโกธสฺส กุโต โกโธ ทนฺตสฺส สมชีวิโน

สมฺมทญฺญา วิมุตฺตสฺส อุปสนฺตสฺส ตาทิโน.

สำหรับผู้ที่ไม่โกรธ ฝึกฝนตนมาแล้ว

เป็นอยู่สม่ำเสมอ หลุดพ้นเพราะรู้โดยชอบ

สงบคงที่ ความโกรธจะมีแต่ที่ไหน

ตสฺเสว เตน ปาปิโย โย กุทฺธํ ปฏิกุชฺฌติ

กุทฺธํ อปฺปฏิกุชฺฌนฺโต สงฺคามํ เชติ ทุชฺชยํ.

ผู้ใดโกรธตอบผู้ที่โกรธ ผู้นั้นเลวกว่าผู้ที่โกรธนั้นแหละ

เพราะความที่โกรธตอบนั้น ผู้ที่ไม่โกรธตอบผู้ที่โกรธ

ชื่อว่าย่อมชนะสงคราม ที่ชนะได้ยาก

อุภินฺนมตฺถํ จรติ อตฺตโน จ ปรสฺส จ

ปรํ สงฺกุปิตํ ญตฺวา โย สโต อุปสมฺมติ.

ผู้ที่รู้ว่าผู้อื่นโกรธเคืองแล้วมีสติสงบอยู่ได้

ชื่อว่าประพฤติประโยชน์ตนเองและผู้อื่นทั้งสองฝ่าย

อุภินฺนํ ติกิจฺฉนฺตํ ตํ อตฺตโน จ ปรสฺส จ

ชนา มญฺญนฺติ พาโลติ เย ธมฺมสฺส อโกวิทา.

เหล่าชนที่ไม่เข้าใจธรรม

ย่อมสำคัญบุคคลผู้อดกลั้นต่อตนและผู้อื่นทั้งสอง

นั้นว่าเป็นคนโง่เขลา

อุปฺปชฺเช เต สเจ โกโธ อาวชฺชํ กกจูปมํ

อุปฺปชฺเช เจ รเส ตณฺหา ปุตฺตมํสูปมํ สร.

ถ้าความโกรธพึงเกิดขึ้นแก่ท่าน

ท่านจงคำนึงถึงพระโอวาทที่อุปมาด้วยเลื่อย

ถ้าความอยากในรสพึงเกิดขึ้นแก่ท่าน

ท่านจงระลึกถึงพระโอวาทที่อุปมาด้วยเนื้อบุตร

สเจ ธาวติ จิตฺตํ เต กาเมสุ จ ภเวสุ จ

ขิปฺปํ นิคฺคณฺห สติยา กิฏฺฐาทํ วิย ทุปฺปสุนฺติ.

พฺรหฺมทตฺโต เถโร .

ถ้าจิตของท่านแล่นพล่านไปทั้งในกามและภพ

ท่านจงรีบข่มไว้ด้วยสติเหมือนคนห้ามปรามปศุสัตว์ดื้อที่กินข้าวกล้า