๗. สัมภูตเถรคาถา เล่ม ๒๖

โย ทนฺธกาเล ตรติ ตรณีเย จ ทนฺธเย

อโยนิโสสํวิธาเนน (๑) พาโล ทุกฺขํ นิคจฺฉติ.

ผู้ใดรีบในเวลาที่ควรช้า

และช้าในเวลาที่ควรรีบ

ผู้นั้นเป็นคนเขลา ย่อมประสบทุกข์

เพราะไม่จัดแจงโดยแยบคาย

ตสฺสตฺถา ปริหายนฺติ กาฬปกฺเขว จนฺทิมา

อายสกฺยญฺจ (๑) ปปฺโปติ มิตฺเตหิ จ วิรุชฺฌติ.

ประโยชน์ของเขาย่อมเสื่อมไป

เหมือนดวงจันทร์ข้างแรม

เขาย่อมได้รับความตำหนิจากวิญญูชน

และพลาดจากมิตรทั้งหลาย

โย ทนฺธกาเล ทนฺเธติ ตรณีเย จ ตารเย

โยนิโสสํวิธาเนน สุขํ ปปฺโปติ ปณฺฑิโต.

ผู้ใดช้าในเวลาที่ควรช้า

และรีบในเวลาที่ควรรีบ

ผู้นั้นเป็นบัณฑิตย่อมประสบสุข

เพราะจัดแจงโดยอุบายที่แยบคาย

ตสฺสตฺถา ปริปูเรนฺติ สุกฺกปกฺเขว จนฺทิมา

ยโส กิตฺติญฺจ ปปฺโปติ มิตฺเตหิ น วิรุชฺฌตีติ

สมฺภูโต เถโร.

ประโยชน์ของเขา ย่อมบริบูรณ์

เหมือนดวงจันทร์ข้างขึ้น

เขาย่อมได้รับการยกย่องสรรเสริญ

และไม่พลาดจากมิตรทั้งหลาย