๖. เสนกเถรคาถา เล่ม ๒๖

สฺวาคตํ วต เม อาสิ คยายํ คยผคฺคุยา

ยํ อทฺทสาสึ สมฺพุทฺธํ เทเสนฺตํ ธมฺมมุตฺตมํ.

เป็นการดีหนอที่เรามาใกล้ท่าน้ำคยาในวันเพ็ญเดือน ๔

เพราะได้เห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงธรรมอันประเสริฐ

มหปฺปภํ คณาจริยํ อคฺคปฺปตฺตํ วินายกํ

สเทวกสฺส โลกสฺส ชินํ อตุลทสฺสนํ.

ซึ่งพระองค์มีพระรัศมีมากอย่าง

เป็นพระคณาจารย์ ผู้ถึงความเป็นผู้เลิศ

ทรงเป็นผู้นำอย่างยอดเยี่ยมของชาวโลกพร้อมทั้งเทวโลก

ทรงเป็นผู้ชนะมาร มีพระญาณหาประมาณมิได้

มหานาคํ มหาวีรํ มหาชุติมนาสวํ

สพฺพาสวปริกฺขีณํ สตฺถารทิฏฺฐิสนฺทานสนฺธิตํ. (๑)

วิโมจยิ โส ภควา สพฺพคนฺเถหิ เสนกนฺติ.

เสนโก เถโร.

มีอานุภาพมาก มีความเพียรมาก มีความรุ่งเรืองมาก

ไม่มีอาสวะ สิ้นอาสวะทั้งมวล

เป็นพระศาสดา ไม่มีภัยแต่ที่ไหน ๆ

พระผู้มีพระภาคพระองค์นั้น

ได้ทรงปลดเปลื้องเรามีนามว่าเสนกะ

ผู้เศร้าหมองมานาน ถูกมิจฉาทิฏฐิหุ้มห่อไว้

จากกิเลสเครื่องร้อยรัดทั้งสิ้น