๓. สภิยเถรคาถา เล่ม ๒๖

ปเร จ น วิชานนฺติ มยเมตฺถ ยมามฺหเส

เย จ ตตฺถ วิชานนฺติ ตโต สมฺมนฺติ เมธคา.

ชนเหล่าอื่นย่อมไม่รู้ว่า พวกเรากำลังย่อยยับอยู่ในโลกนี้

บรรดาชนเหล่านั้น ชนเหล่าใดรู้แจ้งอยู่

ความทะเลาะวิวาทกันย่อมระงับได้จากสำนักของชนเหล่านั้น

ยทา จ อวิชานนฺตา อิริยนฺตฺยมรา วิย

วิชานนฺติ จ เย ธมฺมํ อาตุเรสุ อนาตุรา.

เมื่อพวกที่ไม่รู้สึก ยังประพฤติยึดถืออยู่เหมือนจะไม่ตาย

ความทะเลาะวิวาทย่อมสงบลงไม่ได้เลย

ส่วนพวกที่รู้ธรรมตามความเป็นจริง

ย่อมไม่กระสับกระส่าย

ในเมื่อสัตว์ทั้งหลายกระสับกระส่ายอยู่

ยํ กิญฺจิ สิถิลํ กมฺมํ สงฺกิลิฏฺฐญฺจ ยํ วตํ

สงฺกสฺสรํ พฺรหฺมจริยํ น ตํ โหติ มหปฺผลํ.

กรรมที่ย่อหย่อน วัตรที่เศร้าหมอง

และพรหมจรรย์ที่พึงระลึกถึงด้วยความระแวงสงสัย

ทุกอย่างนั้นไม่มีผลมาก

ยสฺส สพฺรหฺมจารีสุ คารโว นูปลพฺภติ

อารกา โหติ สทฺธมฺมา นภํ ปฐวิยา ยถาติ.

สภิโย เถโร.

ผู้ใดไม่มีความเคารพในเพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย

ผู้นั้นย่อมห่างไกลจากพระสัทธรรม เหมือนฟ้ากับดิน