๑. นาคสมาลเถรคาถา เล่ม ๒๖

อลงฺกตา สุวสนา มาลินี จนฺทนุสฺสทา

มชฺเฌ มหาปเถ นารี ตุริเย นจฺจติ นฏฺฏกี.

หญิงนักฟ้อนตกแต่งร่างกายนุ่งผ้าสวยงาม

ทัดทรงดอกไม้ ลูบไล้ด้วยจุรณแก่นจันทน์

ฟ้อนรำอยู่ในท่ามกลางถนนหลวง เมื่อดนตรีบรรเลงอยู่

ปิณฺฑิกาย ปวิฏฺโฐหํ คจฺฉนฺโต นํ อุทิกฺขิสํ

อลงฺกตํ สุวสนํ มจฺจุปาสํว โอฑฺฑิตํ.

เมื่อเราเดินเข้าไปบิณฑบาต

ได้เห็นนางผู้ตกแต่งร่างกาย นุ่งผ้าสวยงาม

เหมือนบ่วงมัจจุราชที่วางดักไว้

ตโต เม มนสีกาโร โยนิโส อุทปชฺชถ

อาทีนโว ปาตุรหุ นิพฺพิทา สมติฏฺฐถ. (๑)

จากนั้น โยนิโสมนสิการจึงเกิดขึ้นแก่เรา โทษก็ปรากฏ

ความเบื่อหน่ายก็เกิดขึ้นพร้อมกัน

ตโต จิตฺตํ วิมุจฺจิ เม ปสฺส ธมฺมสุธมฺมตํ

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

นาคสมาโล เถโร.

ต่อแต่นั้น จิตของเราก็หลุดพ้น

ท่านจงมองเห็นธรรมว่าเป็นธรรมดีงาม

เราบรรลุวิชชา ๓ ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว