๑. มัณฑุกเทวปุตตวิมาน เล่ม ๒๖

โก เม วนฺทติ ปาทานิ อิทฺธิยา ยสสา ชลํ

อภิกฺกนฺเตน วณฺเณน สพฺพา โอภาสยํ ทิสาติ.

ใครกันมีผิวพรรณงดงามยิ่งนัก รุ่งเรืองด้วยฤทธิ์และบริวารยศ

เปล่งรัศมีสว่างไสวไปทั่วทุกทิศ กราบเท้าทั้งสองของเราอยู่

(มัณฑูกเทพบุตรกราบทูลว่า)

มณฺฑูโกหํ ปุเร อาสึ อุทเก วาริโคจโร

ตว ธมฺมํ สุณนฺตสฺส อวธิ วจฺฉปาลโก.

ชาติก่อนข้าพระองค์ได้เกิดเป็นกบเที่ยวหากินอยู่ในน้ำ

ขณะที่ข้าพระองค์กำลังฟังธรรมของพระองค์อยู่

คนเลี้ยงโคได้ฆ่าข้าพระองค์

มุหุตฺตํ จิตฺตปสาทสฺส อิทฺธึ ปสฺส ยสญฺจ เม

อานุภาวญฺจ เม ปสฺส วณฺณํ ปสฺส ชุติญฺจ เม.

ขอพระองค์ทรงเล็งเห็นความสำเร็จแห่งจิตที่เลื่อมใสเพียงครู่เดียว

และโปรดทอดพระเนตรบริวารยศ อานุภาพ

ผิวพรรณและความรุ่งเรืองของข้าพระองค์เถิด

เย จ เต ทีฆมทฺธานํ ธมฺมํ อสฺโสสุํ โคตม

ปตฺตา เต อจลฏฺฐานํ ยตฺถ คนฺตฺวา น โสจเรติ.

มณฺฑูกเทวปุตฺตวิมานํ ปฐมํ.

ข้าแต่พระโคดมสัมมาสัมพุทธเจ้า

เหล่าชนผู้ได้ฟังธรรมของพระองค์ตลอดกาลยาวนาน

ย่อมบรรลุฐานะที่ไม่หวั่นไหว

ซึ่งเป็นฐานะที่เหล่าสัตว์ไปแล้วไม่เศร้าโศก

มัณฑูกเทวปุตตวิมานที่ ๑ จบ