๑. มัณฑุกเทวปุตตวิมาน เล่ม ๒๖

๒. ปุริสวิมาน

๕. มหารถวรรค

๑. มัณฑุกเทวปุตตวิมาน

ว่าด้วยบุญกรรมของมัณฑุกเทพบุตร

(พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสถามมัณฑุกเทพบุตรว่า)

{๕๑}[๘๕๗] ใครมีวรรณะงามยิ่งนัก รุ่งเรืองด้วยฤทธิ์และยศ ยังทิศทั้งปวงให้สว่างไสว ไหว้เท้าทั้งสองของเราอยู่(มัณฑุกเทพบุตรกราบทูลว่า)

[๘๕๘] ชาติก่อน ข้าพระองค์เป็นกบเที่ยวหาอาหารอยู่ในนํ้า เมื่อข้าพระองค์ฟังธรรมของพระองค์อยู่ คนเลี้ยงโค ได้ฆ่าข้าพระองค์แล้ว[๘๕๙] ขอพระองค์ทอดพระเนตรดูฤทธิ์ ยศ อานุภาพ ผิวพรรณ และความรุ่งเรืองของข้าพระองค์ผู้มีจิตเลื่อมใสแค่ครู่หนึ่ง เท่านั้น[๘๖๐] ข้าแต่พระโคดม ก็ชนเหล่าใดได้ฟังธรรมของพระองค์สิ้น กาลนาน ชนเหล่านั้นจะพึงได้บรรลุนิพพานอันเป็นฐานะ ไม่หวั่นไหว เป็นสถานที่ที่ไปแล้วไม่เศร้าโศกเป็น แน่

จบ มัณฑุกเทวปุตตวิมานที่ ๑

๒. เรวติมาน

ว่าด้วยผลบุญที่ทำให้ไปเกิดในเรวติวิมาน

(พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสกะท่านพระมหาโมคคัลลานเถระว่า)

{๕๒}[๘๖๑] ญาติ มิตร และสหายทั้งหลายย่อมชื่นชมยินดีกะบุรุษผู้พลัดพรากจากกันไปนาน กลับมาโดยสวัสดีแต่ที่ไกลว่า เป็นผู้มาแล้ว ฉันใด[๘๖๒] บุญทั้งหลายย่อมต้อนรับบุคคลผู้ทำบุญไว้แล้ว จากโลกนี้ไป สู่ปรโลก ดุจญาติต้อนรับญาติที่รักผู้กลับมาฉะนั้น

(ยักษ์ผู้เป็นทูตของพญายมปรารถนาจะจับนางเรวดีไปในอุสสทนรก จึงได้กล่าวกะนางเรวดีว่า)

[๘๖๓] ลุกขึ้น แม่เรวดีผู้แสนจะชั่วช้า ผู้ไม่ให้ทาน ผู้ที่ประตูนรกเปิดรออยู่แล้ว พวกเราจักพาเจ้าไปยังอุสสทนรก อันเป็นที่พวกสัตว์นรกผู้ถึงทุคติยัดเยียดทอดถอนใจกันอยู่ ด้วยความทุกข์[๘๖๔] ยักษ์ ๒ ตนผู้เป็นยมทูต มีนัยน์ตาลุกแดงใหญ่โต น่าสะพรึงกลัว ครั้นกล่าวอย่างนี้แล้วได้จับนางเรวดีที่แขน คนละข้างหลีกไปในสำนักแห่งหมู่เทวดาชั้นดาวดีงส์(นางเรวดีถูกยักษ์ ๒ ตนนั้นนำไปสู่ภพดาวดึงส์อย่างนี้แล้ว พักไว้ ณ ที่ใกล้วิมานของนันทิยเทพบุตร ได้เห็นวิมานอันมีรัศมีเปล่งปลั่งจึงถามยักษ์ ๒ ตนนั้นว่า)