๑. มัณฑุกเทวปุตตวิมาน เล่ม ๒๖

๑ โก เม วนฺทติ ปาทานิ อิทฺธิยา ยสสา ชลํ

อภิกฺกนฺเตน วณฺเณน สพฺพา โอภาสยํ ทิสาติ ฯ

มณฺฑุโกหํ ปุเร อาสึ อุทเก วาริโคจโร

ตว ธมฺมํ สุณนฺตสฺส อวธิ วจฺฉปาลโก

มุหุตฺตํ จิตฺตปสาทสฺส อิทฺธึ ปสฺส ยสญฺจ เม

อานุภาวญฺจ เม ปสฺส วณฺณํ ปสฺส ชุติญฺจ เม

เย จ เต ทีฆมทฺธานํ ธมฺมํ อสฺโสสุํ โคตม

ปตฺตา เต อจลฏฺฐานํ ยตฺถ คนฺตฺวา น โสจเรติ ฯ

มณฺฑุกเทวปุตฺตวิมานํ ปฐมํ ฯ

ใครมีวรรณะงามยิ่งนัก รุ่งเรืองด้วยฤทธิ์และยศ ยังทิศทั้งปวงให้สว่าง

ไสว ไหว้เท้าทั้งสองของเราอยู่?

มัณฑุกเทพบุตรกราบทูลว่า

เมื่อชาติก่อน ข้าพระองค์เป็นกบเที่ยวหาอาหารอยู่ในน้ำ เมื่อข้าพระองค์กำลังฟังธรรมของพระองค์อยู่ คนเลี้ยงโคได้ฆ่าข้าพระองค์ ขอพระองค์ทรงดูฤทธิ์ ยศ อานุภาพ ผิวพรรณและความรุ่งเรืองของข้าพระองค์ผู้มีจิตเลื่อมใสครู่หนึ่งเท่านั้น ข้าแต่พระโคดม ก็ผู้ใดได้ฟังธรรมของพระองค์สิ้นกาลนาน ผู้นั้นพึงได้บรรลุนิพพานอันเป็นฐานะไม่หวั่นไหว

เป็นสถานที่ที่ไปแล้วไม่เศร้าโศกเป็นแน่.

จบมัณฑุกเทวปุตตวิมานที่ ๑.