๓. อาจามทายิกาวิมาน เล่ม ๒๖

[๑๘๓] ดิฉันนั้นผู้เรืองยศโดยศีลและยศของตนเอง ได้เสวยผลแห่งบุญของตนอยู่ จึงสุขกายสบายใจ ไร้โรคภัยอยู่

[๑๘๔] ดิฉันมีวรรณะเช่นนี้เพราะการกระทำอย่างนั้น อิฏฐผลย่อมสำเร็จแก่ดิฉันในที่นี้เพราะการกระทำอย่างนั้น อนี่ง โภคะอันเป็นที่รักแห่งใจทุกสิ่งทุกอย่างย่อมเกิดขึ้นแก่ดิฉัน เพราะการกระทำอย่างนั้น

ข้าแต่ภิกษุผู้มีอานุภาพมาก ดิฉันขอบอกแก่ท่าน เมื่อครั้งดิฉันเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญใดไว้ ดิฉันนั้นมีอานุภาพรุ่งเรืองอย่างนี้ และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศก็ เพราะบุญนั้น

ขอท่านได้กรุณานำความไปกราบทูลแด่พระผู้มีพระภาคเจ้าตามคำของดิฉันด้วยเกิดว่า ‘นางลขุมาอุบาสิกาขอถวายบังคมพระบาทยุคลของ พระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยเศียรเกล้า ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ข้อที่พระผู้มีพระภาคเจ้าพึงทรงพยากรณ์นางไว้ในสามัญญผลอย่างใดอย่างหนึ่งนั้น ไม่น่า อัศจรรย์เลย แต่ข้อที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงพยากรณ์นางไว้ใน สกทาคามิผล นั้นน่าอัศจรรย์,,

จบ ลขุมาวิมานที่ ๒

๓. อาจามทายิกาวิมาน

ว่าด้วยผลบุญที่ทำให้ไปเกิดในอาจามทายิกาวิมาน

{๒๐}(ท้าวสักกเทวราชเมื่อจะตรัสถามถึงที่เกิดแห่งหญิงนั้นกะพระมหากัสสปเถระ จึงตรัสเป็นคาถาประพันธ์ว่า)

[๑๘๕] เมี่อพระคุณเจ้าผู้เที่ยวไปบิณฑบาตหยุดยืนนิ่งอยู่ หญิงผู้ขัดสน เป็นคนกำพร้า อาศัยชายคาเรือนของคนอื่นอยู่

[๑๘๖] มีจิตเลื่อมใส ได้ถวายข้าวตังด้วยมือทั้งสองของตน ครั้น ละอัตภาพมนุษย์ไปแล้วได้ไปเกิดในฉกามาพจรสวรรค์ ชั้นไหนหนอ

(พระมหากัสสปเถระถวายพระพรว่า)

[๑๘๗] เมื่ออาตมภาพผู้เที่ยวไปบิณฑบาตหยุดยืนนิ่งอยู่ หญิงผู้ขัดสน เป็นคนกำพร้า อาศัยชายคาเรือนของคนอื่นอยู่

[๑๘๘] มีจิตเลื่อมใสได้ถวายข้าวตังด้วยมือทั้งสองของตน ครั้น ละอัตภาพมนุษย์จุติจากมนุษยโลกนี้พ้นไปแล้ว

[๑๘๙] ได้เกิดเป็นเทพธิดาเหล่าอาจามทายิกา ได้รับความสุขร่าเริงบันเทิงใจอยู่ในหมู่เทพชั้นนิมมานรดีซึ่งมีฤทธิ์มาก

(ท้าวสักกเทวราชกล่าวสรรเสริญทานนั้นว่า)

[๑๙๐] น่าอัศจรรย์จริงหนอ ทานของคนกำพร้าที่ถวายไว้ดีแล้ว ในพระมหากัสสปะ ทักษิณาจากทานที่นำมาแต่ผู้อื่น สำเร็จผลมากถึงเพียงนี้หรือ[๑๙๑] นางแก้วผู้งามทั่วสรรพางค์ สามีมองอย่างไม่จืดจาง ได้รับอภิเษกเป็นเอกอัครมเหสีของพระเจ้าจักรพรรดิ ก็ยังไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๖ ของอาจามทาน (การถวายข้าวตัง) นี้เลย

[๑๙๒] ทองคำตั้ง ๑๐๐ แท่งก็ดี ม้ามีกำลังเร็วตั้ง ๑๐๐ ตัวก็ดี ราชรถอันเทียมด้วยม้าอัศดรตั้ง ๑๐๐ คันก็ดี นาง ราชกัญญาอันประดับประดาแล้วด้วยแก้วมุกดา แก้วมณี และต่างหูตั้ง ๑๑๐,๐๐๐ นางก็ดี ก็ยังไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๖ ของอาจามทานนี้เลย[๑๙๓] คชสารเกิดแต่ป่าหิมพานต์ เป็นช้างตระกูลมาตังคะ มีงางอนงามดุจงอนรถ มีสายรัดแล้วด้วยทองคำ มีข่ายทองคำ ปกเหนือกระพองศีรษะ ตั้ง ๑๐๐ เชือก ก็ยังไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๖ ของอาจามทานนี้เลย[๑๙๔] ถึงแม้พระเจ้าจักรพรรดิได้เสวยราชสมบัติ เป็นใหญ่ในมหาทวีปทั้งสี่ ก็ยังไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๖ ของอาจามทานนี้เลย

จบ อาจามทายิกาวิมานที่ ๓

๔. จัณฑาลิวิมาน

ว่าด้วยผลบุญที่ทำให์ไปเกิดในจัณฑาลิวิมาน

{๒๑}(พระมหาโมคคัลลานเถระได้กล่าวว่า)

[๑๙๕] ดูก่อนยายจัณฑาล ท่านจงถวายอภิวาทพระยุคลบาท ของพระสมณโคดมผู้ทรงมีพระยศเสีย พระองค์ผู้ประเสริฐกว่า พวกฤๅษีทั้งหลายได้ประทับยืนอยู่เพื่อทรง อนุเคราะห์ท่านคนเดียวเท่านั้น