๒. มุตตาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

๒ มุตฺเต มุญฺจสฺสุ ๒ โยเคหิ จนฺโท ราหุคฺคโห อิว

วิปฺปมุตฺเตน จิตฺเตน อนณา ภุญฺชาหิ ปิณฺฑกํ ฯ

อิตฺถํ สุทํ ภควา มุตฺตํ สิกฺขมานํ อิมาย คาถาย อภิณฺหํ

โอวทติ ๓ ฯ

ได้ยินว่าพระผู้มีพระภาค ทรงกล่าวสอนนางมุตตาสิกขมานาเนืองๆ ด้วยพระคาถานี้ อย่างนี้ว่า

ดูกรนางมุตตา เธอจงเปลื้องจิตจากกิเลสเครื่องประกอบทั้งหลาย ดุจพระจันทร์ถูกราหูจับแล้วพ้นจากเครื่องเศร้าหมอง ฉะนั้น เธอมีจิตหลุด

พ้นแล้ว จงไม่มีหนี้บริโภคก้อนข้าวเถิด.