๒. มุตตาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

มุตฺเต มุจฺจสฺสุ โยเคหิ จนฺโท ราหุคฺคหา อิว

วิปฺปมุตฺเตน จิตฺเตน อนณา ภุญฺช ปิณฺฑกนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ ภควา มุตฺตํ สิกฺขมานํ อิมาย คาถาย อภิณฺหํ โอวทติ.

มุตตา เธอจงพ้นไปจากโยคกิเลสทั้งหลาย

เหมือนดวงจันทร์พ้นจากถูกราหูจับ

เธอจงมีจิตหลุดพ้นแล้วบริโภคก้อนข้าวอย่างไม่มีหนี้เถิด