พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา · เอกกนิบาต
๑๗. ธรรมาเถรีคาถา เล่ม ๒๖
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๑๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๗/๑๘ ในเอกกนิบาตมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๑๗. ธรรมาเถรีคาถา
สุภาษิตสอนการพิจารณากาย
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา เอกกนิบาต ธรรมาเถรีคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
๑๗ ปิณฺฑปาตํ จริตฺวาน ทณฺฑมาทาย ๓ ทุพฺพลา
เวธมาเนหิ คตฺเตหิ ตตฺเถว นิปตึ ฉมา
ทิสฺวา อาทีนวํ กาเย อถ จิตฺตํ วิมุจฺจิ เม ฯ
ธมฺมา ฯ
๑ ยุ. อวสาเย ฯ ๒ ม. ยุ. ผุฏา ฯ ๓ ม. ยุ. ทณฺฑโมลุพฺภ ฯ
เราเป็นคนทุพพลภาพ มีกายอันสั่นเทา ถือไม้เท้าเที่ยวไปเพื่อบิณฑบาตได้ล้มลงที่แผ่นดินตรงนั้นเอง ที่นั้นจิตของเราหลุดพ้นแล้ว เพราะ
พิจารณาเห็นโทษในกาย.
จบ ๑๗. ธรรมาเถรีคาถา