๑. สุนทรสมุททเถรคาถา เล่ม ๒๖

๑ อลงฺกตา สุวสนา มาลภารี ๑ วิภูสิตา

อลตฺตกกตา ปาทา ปาทุการุยฺห เวสิกา ๒

ปาทุกา โอรุหิตฺวาน ปุรโต ปญฺชลีกตา

สา มํ สเณฺหน มุทุนา มิตปุพฺพมภาสถ ๓

ยุวาสิ ตฺวํ ปพฺพชิโต ติฏฺฐาหิ มม สาสเน

ภุญฺช มานุสเก กาเม อหํ วิตฺตํ ททามิ เต ฯ๔

สจฺจนฺเต ปฏิชานามิ อคฺคึ วา เต หรามหํ ฯ

ยทา ชิณฺณา ภวิสฺสาม อุโภ ทณฺฑปรายนา

อุโภปิ ปพฺพชิสฺสาม อุภยตฺถ กฏคฺคโห ฯ

ตญฺจ ทิสฺวาน อายนฺตึ เวสิกํ ปญฺชลีกตํ

อลงฺกตํ สุวสนํ มจฺจุปาสํว โอฑฺฑิตํ

ตโต เม มนสีกาโร โยนิโส อุทปชฺชถ

ฯเปฯ ๔

สุนฺทรสมุทฺโท เถโร ฯ

หญิงแพศยาผู้ประดับประดาร่างกาย นุ่งห่มผ้าใหม่อันงามทัดทรงดอกไม้ ลูบไล้ด้วยเครื่องหอม เท้าย้อมด้วยสีแดง สวมรองเท้าทอง ยืนประคองอัญชลีอยู่ข้างหน้า กล่าวเล้าโลมเราด้วยถ้อยคำอันอ่อนหวานว่า ท่านเป็นผู้บรรพชิตหนุ่ม ขอจงเชื่อฟังคำของดิฉัน ขอเชิญท่านสึกออกมาบริโภคกามอันเป็นของมนุษย์เถิด ดิฉันจักมอบทรัพย์สมบัติอันให้เกิดความปลื้มใจแก่ท่าน ดิฉันขอให้สัจปฏิญาณแก่ท่านว่า ดิฉันจักเป็นภรรยา ปฏิบัติท่าน เหมือนพราหมณ์บูชาไฟฉะนั้นเมื่อใดเราทั้งสองแก่เฒ่าจนถึงถือไม้เท้า เมื่อนั้น เราทั้งสองจึงค่อยบวชเราทั้งสองถือเอาชัยในโลกทั้งสองก่อนเถิด เราเห็นหญิงแพศยาคนนั้นผู้ตบแต่งร่างกาย นุ่งห่มผ้าใหม่อันงามดีมาทำอัญชลี พูดจาเล้าโลมเรา เหมือนกับบ่วงมัจจุราชอันธรรมชาติดักไว้ ลำดับนั้นโยนิโสมนสิการบังเกิดขึ้นแก่เรา เราได้เห็นโทษของสังขารแล้ว เกิดความเบื่อหน่าย ลำดับนั้น จิตของเราก็หลุดพ้นจากกิเลส ขอท่านจงเห็นคุณวิเศษของพระธรรมอย่างนี้เถิด บัดนี้ เราได้บรรลุวิชชา ๓ แล้ว

ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเสร็จแล้ว.