๑. อุรุเวลกัสสปเถรคาถา เล่ม ๒๖

ทิสฺวาน ปาฏิหีรานิ โคตมสฺส ยสสฺสิโน

น ตาวาหํ ปณิปตึ อิสฺสามาเนน วญฺจิโต.

(พระโคดมยังไม่กำราบเราเพียงใด)

เราเห็นปาฏิหาริย์ของพระโคดมผู้เรืองยศแล้ว

ก็ยังเป็นคนลวงโลกด้วยความริษยา และมานะ

ยังไม่นอบน้อม เพียงนั้น

มม สงฺกปฺปมญฺญาย โจเทสิ นรสารถิ

ตโต เม อาสิ สเวโค อพฺภูโต โลมหํสโน.

พระศาสดาผู้เป็นสารถีฝึกคน

ทรงทราบความดำริของเราแล้ว ก็ทรงปราม

แต่นั้น เราก็ได้มีความสังเวช

ขนพองสยองเกล้าอย่างไม่เคยเป็น

ปุพฺเพ ชฏิลภูตสฺส ยา เม สิทฺธิ ปริตฺติกา

ตาหํ ตทา นิรงฺกตฺวา (๑) ปพฺพชึ ชินสาสเน.

คราวนั้น เราละความสำเร็จนิดหน่อยของเรา

ครั้งที่เคยเป็นชฎิล

แล้วบวชในพระศาสนาของพระชินเจ้า

ปุพฺเพ ยญฺเญน สนฺตุฏฺโฐ กามธาตุ ปุรกฺขโต

ปจฺฉา ราคญฺจ โทสญฺจ โมหญฺจาปิ สมูหนึ.

ครั้งก่อน เรายินดีด้วยการบูชายัญ มุ่งกามสุคติภูมิ

ภายหลัง ถอนราคะ โทสะ และแม้โมหะได้ขาด

ปุพฺเพนิวาสํ ชานามิ ทิพฺพจกฺขุํ วิโสธิตํ

อิทฺธิมา ปรจิตฺตญฺญู ทิพฺพโสตญฺจ ปาปุณึ.

เรารู้ขันธ์ที่อาศัยอยู่มาก่อน

ได้ชำระทิพยจักษุให้หมดจดแล้ว

มีฤทธิ์ รู้จิตของผู้อื่น

และบรรลุทิพพโสตญาณ

ยสฺส จตฺถาย ปพฺพชิโต อคารสฺมา อนคาริยํ

โส เม อตฺโถ อนุปฺปตฺโต สพฺพสํโยชนกฺขโยติ.

อุรุเวลกสฺสโป เถโร.

อนึ่ง เราออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิตเพื่อประโยชน์ใด

ประโยชน์นั้นเป็นที่สิ้นไปแห่งสังโยชน์ทั้งปวง เราบรรลุแล้ว