๑๑. สัปปเถรคาถา เล่ม ๒๖

ยทา พลากา สุจิปณฺฑรจฺฉทา

กาฬสฺส เมฆสฺส ภเยน ตชฺชิตา

ปเลหิติ อาลยมาลเยสินี

ตทา นที อชกรณี รเมติ มํ.

เมื่อใด นางนกยางมีขนขาวสะอาด

ถูกความกลัวต่อเมฆดำ(ฝนฟ้าคะนอง)คุกคาม

ปรารถนาจะกลับรัง จะบินเข้าสู่รัง

เมื่อนั้น แม่น้ำอชกรณี ย่อมทำเราให้รื่นรมย์

ยทา พลากา สุวิสุทฺธปณฺฑรา

กาฬสฺส เมฆสฺส ภเยน ตชฺชิตา

ปริเยสติ เลณมเลณทสฺสินี

ตทา นที อชกรณี รเมติ มํ.

เมื่อใด นางนกยางมีขนขาวสะอาด

ถูกความกลัวต่อเมฆดำคุกคาม

ไม่เห็นที่เร้นที่หลบภัย ย่อมเสาะหาที่เร้นที่หลบภัย

เมื่อนั้น แม่น้ำอชกรณี ย่อมทำเราให้รื่นรมย์

กนฺนุ ตตฺถ น รเมนฺติ ชมฺพุโย อุภโต ตหึ

โสเภนฺติ อาปคากูลํ มหาเลณสฺส (๑) ปจฺฉโต.

ต้นหว้าทั้งหลาย ณ ที่นั้น ๆ ทั้งสองฟากฝั่ง

ทำฝั่งแม่น้ำข้างหลังถ้ำใหญ่ให้งดงาม

จะทำสัตว์อะไร ไม่ให้ยินดีได้ในที่นั้นเล่า

ตามตมทสงฺฆสุปฺปหีนา

เภกา มนฺทวตี ปนาทยนฺติ

นาชฺช คิรินทีหิ วิปฺปวาสสมโย

เขมา อชกรณี สิวา สุรมฺมาติ.

สปฺปโก เถโร.

กบทั้งหลายมีผู้เสียงเบา

หลบหนีฝูงงูพิษได้อย่างปลอดภัย

พากันส่งเสียงร้องอย่างไพเราะ

วันนี้เป็นสมัยที่อยู่ปราศจากภูเขาและแม่น้ำก็หาไม่

แม่น้ำอชกรณีเป็นแม่น้ำที่ปลอดภัย สวยงาม น่ารื่นรมย์ดี