๘. ราหุลเถรคาถา เล่ม ๒๖

อุภเยเนว สมฺปนฺโน ราหุลภทฺโทติ มํ วิทู

ยญฺจมฺหิ ปุตฺโต พุทฺธสฺส ยญฺจ ธมฺเมสุ จกฺขุมา.

ชนทั้งหลายรู้จักเราว่า พระราหุลผู้เจริญ

เพียบพร้อมด้วยคุณสมบัติ ๒ ประการนั่นเอง

คือเพราะเหตุที่เราเป็นโอรสของพระพุทธเจ้า

และได้ดวงตาเห็นธรรม

ยญฺจ เม อาสวา ขีณา ยญฺจ นตฺถิ ปุนพฺภโว

อรหา ทกฺขิเณยฺโยมฺหิ เตวิชฺโช อมตทฺทโส.

อนึ่ง เพราะอาสวะของเราหมดสิ้นแล้ว

และเพราะไม่มีการเกิดอีก

เราจึงเป็นพระอรหันต์ ผู้ควรแก่ทักษิณา

บรรลุวิชชา ๓ เห็นอมตธรรม

กามนฺธา ชาลสญฺฉนฺนา (๑) ตณฺหาฉาทนฉาทิตา

ปมตฺตพนฺธุนา พทฺธา มจฺฉาว กุมินามุเข.

สัตว์ทั้งหลายมืดมนเพราะกาม

ถูกข่ายรัดรึงไว้แน่น ถูกเครื่องมุงบังคือตัณหาปกคลุมไว้

ถูกเครื่องผูกคือความประมาทผูกพันไว้ เหมือนปลาในข้อง

ตํ กามํ อหมุชฺฌิตฺวา เฉตฺวา มารสฺส พนฺธนํ

สมูลํ ตณฺหํ อพฺพุยฺห สีติภูโตสฺมิ นิพฺพุโตติ.

ราหุโล เถโร.

เราสลัดกามนั้นได้ ตัดบ่วงมารได้

ถอนตัณหาพร้อมทั้งรากเหง้า

จึงเป็นผู้เย็นดับสนิท