๕. ชัมพุกเถรคาถา เล่ม ๒๖

ปญฺจปญฺญาส วสฺสานิ รโชชลฺลมธารยึ

ภุญฺชนฺโต มาสิกภตฺตํ เกสมสฺสุํ อโลจยึ.

ตลอดเวลา ๕๕ ปี เรามีกายหมักหมมด้วยฝุ่น

บริโภคอาหารเดือนละครั้ง ถอนผมและหนวดออกแล้ว

เอกปาเทน อฏฺฐาสึ อาสนํ ปริวชฺชยึ

สุกฺขคูถานิ จ ขาทึ อุทฺเทสญฺจ น สาทิยึ.

ยืนด้วยเท้าข้างเดียว เว้นการนั่ง

กินคูถแห้งและไม่ยินดีอาหารที่เขาเชื้อเชิญ

เอตาทิสํ กริตฺวาน พหุํ ทุคฺคติคามินํ

วุยฺหมาโน มโหเฆน พุทฺธํ สรณมาคมํ.

เราได้ทำบาปกรรมอันเป็นเหตุให้ไปสู่ทุคติเป็นอันมากเช่นนั้น

ถูกโอฆะต่าง ๆ พัดพาไป

จึงได้ถึงพระพุทธเจ้าว่าเป็นที่พึ่ง

สรณคมนํ ปสฺส ปสฺส ธมฺมสุธมฺมตํ

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

ชมฺพุโก เถโร.

ท่านจงมองเห็นการถึงสรณะ

จงมองเห็นธรรมว่าเป็นธรรมดีงาม

เราบรรลุวิชชา ๓ ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว