๔. นันทกเถรคาถา เล่ม ๒๖

ธิรตฺถุ ปูเร ทุคฺคนฺเธ มารปกฺเข อวสฺสุเต

นว โสตานิ เต กาเย ยานิ สนฺทนฺติ สพฺพทา.

น่าติเตียนร่างกายของเธอ

ที่เต็มไปด้วยของน่ารังเกียจ มีกลิ่นเหม็น

เป็นฝักฝ่ายของมาร ชุ่มไปด้วยกิเลส

มีช่อง ๙ ช่อง เป็นที่ไหลออกแห่งของไม่สะอาดเป็นประจำ

มา ปุราณํ อมญฺญิตฺโถ มาสาเทสิ ตถาคเต

สคฺเคปิ เต น รชฺชนฺติ กิมงฺคํ ปน มานุเส.

เธออย่าได้คิดถึงเรื่องเก่า

อย่ามาเย้ายวนพระอริยสาวกเลย

แม้ในสวรรค์ ท่านเหล่านั้นก็ยังไม่ยินดี

จะกล่าวไปใยถึงกามคุณของมนุษย์เล่า

เย จ โข พาลา ทุมฺเมธา ทุมฺมนฺตี โมหปารุตา

ตาทิสา ตตฺถ รชฺชนฺติ มารขิตฺตสฺมึ พนฺธเน.

ชนเหล่าใดโง่เขลา เบาปัญญา

ไม่มีความคิด ถูกโมหะครอบงำ

ชนเช่นนั้นย่อมยินดีในบ่วงที่มารวางดักไว้นั้น

เยสํ ราโค จ โทโส จ อวิชฺชา จ วิราชิตา

ตาที ตตฺถ น รชฺชนฺติ ฉินฺนสุตฺตา อพนฺธนาติ.

นนฺทโก เถโร.

ชนเหล่าใดคลายราคะ โทสะ และอวิชชาได้แล้ว

ชนเช่นนั้นเป็นผู้มั่นคง ตัดด้ายคือตัณหาที่นำไปสู่ภพได้ขาด

ไม่มีเครื่องผูก จึงไม่ยินดีในบ่วงแห่งมารนั้น