๓. หิริสูตร เล่ม ๒๕

๓. หิริสูตร

๓. หิริสูตร

ว่าด้วยความละอายแก่ใจ

{๓๑๖} [๒๕๖] (พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบปัญหาของพราหมณดาบสผู้หนึ่งว่า)

คนที่ไม่มีความละอายแก่ใจมักแสดงความรังเกียจ มักพูดว่าเราเป็นเพื่อนท่าน แต่ไม่เคยช่วยเหลือการงานของเพื่อนเลย พึงรู้เถิดว่าผู้นั้นไม่ใช่เพื่อนเรา

[๒๕๗] คนที่พูดจาไพเราะอ่อนหวาน แต่ไม่ช่วยเหลือเพื่อน อย่างที่พูด บัณฑิตเรียกว่าคนดีแต่พูด แต่ไม่ทำ

[๒๕๘] ผู้ใดไม่ยอมเผลอตัวเป็นนิจ มุ่งความแตกร้าว จ้องจับผิดท่าเดียว ผู้นั้นไม่ชื่อว่าเป็นมิตร แต่บุคคลนอนใจได้ในผู้ใด เหมือนบุตรนอนแนบอกมารดา และผู้ใด อันผู้อื่นยุให้แตกแยกไม่ได้ ผู้นั้นชื่อว่ามิตรแท้

[๒๕๙] กุลบุตรผู้หวังผลอานิสงส์ เมื่อนำพาธุระของลูกผู้ชายไปย่อมทำฐานะที่สร้างความยินดีปราโมทย์ นำสรรเสริญมาให้ นำสุขมาให้ ให้เจริญได้

[๒๖๐] บุคคลได้ดื่มรสอันเกิดจากวิเวก รสแห่งความสงบ และรสคือธรรมปีติแล้ว ย่อมเป็นผู้ไม่มีความกระวนกระวายเป็นผู้หมดบาป

๔. มงคลสูตร

ว่าด้วยมงคลสูงสุด ๓๘ ประการ

{๓๑๗} ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้นแล เมื่อล่วงปฐมยามไปแล้ว มีเทวดาองค์หนึ่งมีรัศมีงามยิ่งนัก ทำพระวิหารเชตวันให้สว่างไสวไปทั่ว เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง เทวดานั้นยืนเรียบร้อยแล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า

{๓๑๘} [๒๖๑] เทวดาและมนุษย์เป็นจำนวนมากผู้ต้องการความสวัสดีได้คิดมงคลกันไปต่าง ๆ ขอพระองค์โปรดตรัสบอกมงคลที่สูงสุดด้วยเถิด พระเจ้าข้า

(พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสบอกเป็นพระคาถาประพันธ์ว่า)

[๒๖๒] การไม่คบคนพาล ๑ การคบบัณฑิต ๑ การบูชาบุคคลที่ควรบูชา ๑ นี่ป็นมงคลที่สูงสุด